เล็กน้อย และในที่สุดก็มีขนาดเท่ามดตัวหนึ่ง ส่วนตั๊กแตนตำข้าวแขนทองก็ดูใหญ่ขึ้น
ไม่เพียงแค่นั้น ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองยังใช้แขนตั๊กแตนตำข้าวที่แหลมคมตวัดไปทางลู่เฉิน จากนั้นเงามีดสีทองก็บินไปทางลู่เฉิน
พลังนี้เรียกได้ว่าทรงพลังอย่างมาก แต่ฝ่ายตรงข้ามเป็นวิญญาณแมลง ดังนั้นพลังที่โจมตีออกไปจึงผ่านร่างของลู่เฉินและโจมตีที่วิญญาณของเขาอย่างง่ายดาย แต่ก็ไม่มีผลอันใดกับชายหนุ่มอยู่ดี
“ไม่เป็นไรหรือ?” ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองประหลาดใจ
ลู่เฉินเอ่ยหยอกล้อ “เป็นอย่างไรบ้าง? เจ้าต้องการโจมตีต่อหรือไม่”
หลังจากพูดจบ ร่างกายของเขาก็กลับสู่สภาพเดิมอีกครั้ง และพลังของอาณาจักรวิญญาณแมลงรอบ ๆ ก็ดูเหมือนจะไร้ผลกับเขา
สิ่งนี้ทำให้ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองยิ่งฉงน “ไยอาณาจักรวิญญาณแมลงของข้าถึงไร้ผลต่อเจ้า”
“อาณาจักรวิญญาณแมลง พูดตามตรงแล้ว มันก็เป็นพลังของวิญญาณแมลงเช่นเจ้า แต่โชคร้าย วิญญาณของข้าแข็งแกร่งกว่าเจ้ามาก หากเจ้าต้องการควบคุมข้าหรือฆ่าข้า นั่นเป็นไปไม่ได้!” ลู่เฉินยิ้มพลางมองตั๊กแตนตำข้าวแขนทอง
ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองไม่เชื่อ และจ้องมองไปที่ลู่เฉิน “เจ้าเป็นแค่ผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้ ไยเจ้าจึงมีพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งเช่นนี้”
“อยากรู้หรือ?”
“ใช่!” แน่นอนว่าตั๊กแตนตำข้าวแขนทองต้องการเข้าใจ
“ง่ายมาก ยอมจำนนต่อข้า แล้วข้าจะค่อย ๆ บอกเจ้า” ลู่เฉินยิ้ม
แต่ตั๊กแตนตำข้าวแขนทองพูดอย่างเหยียดหยามว่า “ข้าจะไม่ยอมจำนนต่
