ะ ข้ารับรองว่าเจ้าจะต้องตายอย่างอนาถในภายหลัง!”
ลู่เฉินไม่สนใจคำขู่ของมัน และยังคงยกมือขึ้น
ลมหายใจที่เขาสัมผัสแมลง แสงสีทองก็ส่องรอบตัวลู่เฉิน และลมหายใจต่อมา ตั๊กแตนตำข้าวสีทองขนาดใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้น แล้วหลังจากส่งเสียงร้องแปลก ๆ ลู่เฉินก็หายไปพร้อมกับเงาร่างสีทอง
ฟาเทียนและอีกสองคนตกใจมาก
แมลงปอเลือดและแมลงอมตะปรากฏตัวอีกครั้ง และยืนอยู่นอกกำแพงกั้นสีแดงพลางหัวเราะเสียงดัง “โอหังนัก! ตอนนี้เจ้ารู้ซึ้งถึงความตายแล้วหรือยังเล่า?”
หลังจากคิดว่ามีชัยแล้ว แมลงปอเลือดก็มองไปที่สวีเตาและอีกสองคนด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ “เจ้าต้องการที่จะอยู่หรือตาย?”
แน่นอนว่าทั้งสามต้องการมีชีวิตอยู่ แต่พวกเขาไม่ต้องการยอมจำนน โดยเฉพาะฟาเทียนที่กล่าวขึ้นว่า “ผู้อาวุโสจะปรากฏตัวอีกครั้งแน่นอน!
“ไม่มีทางปรากฏตัวขึ้นอีกแล้ว” แมลงปอเลือดเย้ยหยัน
“เป็นไปไม่ได้!” ฟาเทียนไม่เชื่อว่าลู่เฉินไม่สามารถออกมาได้
ซูฮวาอวิ๋นก็ระวังตัวเช่นกัน “ถูกต้อง เขาแข็งแกร่งมาก เขาจะออกมาได้อย่างแน่นอน”
แมลงปอเลือดมองไปที่สวีเตาซึ่งมีใบหน้าย่ำแย่ “ผู้อาวุโสสวี เจ้าควรรู้ว่าตอนนี้เกิดอันใดขึ้น ดังนั้นเจ้าควรอธิบายให้พวกเขาฟังอย่างระมัดระวัง และหยุดความคิดของพวกเขาเสีย!”
สวีเตาขมวดคิ้ว เขารู้สึกปั่นป่วนในใจเพราะรู้ว่าลู่เฉินอาจไม่กลับมาอีก
ฟาเทียนมองไปที่สวีเตาและพูดอย่างกังวลว่า “เจ้าพูดสิ”
สวีเตาเริ่มจริงจัง “แมลงนั่น เป็น..เป็นแมลงบรรพ
