บทที่ 395 ในที่สุดก็เกิดสิ่งนี้ขึ้น!
ครั้นซูฮวาอวิ๋นมองลู่เฉินเดินเข้าไป เขาจึงรีบตามไปทันที
เมื่อเห็นซูฮวาอวิ๋นเดินตามไป สวีเตาก็รีบตามไปเช่นกัน
ซูฮวาอวิ๋นและสวีเตาเข้าไปภายในตำหนักก็มองไปรอบ ๆ บริเวณอันมืดสลัว พลันเห็นได้ว่ารอบข้างมีกระดูกแมลงจำนวนมาก
ไม่เพียงเท่านั้น เมื่อเข้ามาแล้ว ทั้งสองรู้สึกได้ว่าไม่สามารถใช้เคล็ดวิชาออกมาได้ทันที ราวกับว่ามีบางอย่างคอยปิดกั้นการเคลื่อนไหวพลังปราณของตน
ซูฮวาอวิ๋นจึงตกตะลึงขึ้นมา “ไม่สามารถใช้เคล็ดวิชาได้จริง ๆ”
สวีเตาหวาดกลัวจนตัวสั่น “เช่นนั้น พวกเราออกไปกันเถิด!”
ลู่เฉินไม่พูดอันใด กลับมองไปยังทางเดินที่มืดสลัวพลางพูดขึ้นมาว่า “ออกมาเถิด!”
“มีคน?” ซูฮวาอวิ๋นแปลกใจ
สวีเตาเองก็อยากรู้เช่นกัน
ในตอนนั้นเอง ‘หานเสี่ยวเฟย’ ก็ปรากฏตัวออกมา เขาตัวหดเล็กลงไป ขณะเดียวกันแมลงปอเลือดที่อยู่ภายในร่างกายเขาก็เผยรอยยิ้มประหลาดออกมา “เป็นอย่างไร กลัวแล้วหรือไม่?”
ซูฮวาอวิ๋นและสวีเตาหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย เพราะที่นี่ไม่สามารถใช้เคล็ดวิชาได้ จึงเท่ากับว่าเป็นการรอให้ผู้อื่นมาทำร้ายเท่านั้น
แต่ลู่เฉินกลับพูดขึ้นมาเพียงสั้น ๆ “เจ้าคิดว่าเช่นนี้ข้าจะไม่สามารถจับเจ้าได้อย่างนั้นหรือ?”
แมลงปอเลือดเอ่ยเยาะเย้ยขึ้นมาว่า “จับข้า? เจ้าจะเอาสิ่งใดมาจับกัน?”
ชายหนุ่มหันไปกล่าวกับกุ่ยเจี๋ยที่อยู่ภายในร่างของสวีเตา “ไปเถิด ไปยังร่างกายของเขา!”
แมลงปอเลือดไม่รู้ว่าลู่เฉ
