างเดิน จึงเปิดประตูหินบานนั้นออก
แต่เมื่อทั้งสามก้าวเข้าไป ประตูหินบานนั้นจึงปิดลง จากนั้นรอบ ๆ จึงปรากฏรูขนาดเล็กมากมาย และรูขนาดเล็กเหล่านี้ก็มีแมลงบินออกมามากมาย
เห็นเพียงแมลงเหล่านี้ดูเหมือนยุง แต่หัวของมันมีขนาดเท่ากำปั้น และลำตัวเต็มไปด้วยเลือดสีแดง
สวีเตาเบิกตากว้าง “ยุงเกราะโลหิต!”
ซูฮวาอวิ๋นไม่รู้ว่าแมลงเหล่านี้คืออันใด จึงเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ “เก่งมากหรือ?”
“สิ่งนี้มีการป้องกันที่แข็งแกร่ง แต่เมื่อเจอคนก็จะดูดเลือดอย่างบ้าคลั่ง” เมื่อสวีเตาพูดจบ ยุงเหล่านั้นก็ล้อมรอบลู่เฉินและส่งเสียงหึ่งขึ้นมาทันที
มีเสียงของแมลงอมตะดังขึ้นมาจากมุมหนึ่ง “เจ้าหนุ่ม แมลงเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงแมลงธรรมดาทั่วไป”
“ในสายตาของข้า ไม่ว่าแมลงใดก็เหมือนกัน”
“เจ้าช่างไม่รู้อันใดเสียจริง!” แมลงอมตะยิ้มเย็นชา
“เช่นนั้นเจ้าจงดู พวกมันจะกล้าโจมตีข้าหรือไม่?” ลู่เฉินเผยรอยยิ้มชั่วร้าย
แมลงอมตะตะโกนขึ้นมาว่า “แมลงเหล่านี้ไม่กลัวการโจมตีของเจ้า! และไม่กลัวภูตผีประหลาดที่เจ้าเลี้ยงไว้แน่!”
“โอ้? อย่างนั้นหรือ?” ลู่เฉินแสยะยิ้ม
“อีกไม่นานเจ้าก็จะได้รู้แล้ว!” แมลงอมตะที่อยู่ในมุมมืดพูดด้วยน้ำเสียงชั่วร้าย
