บทที่ 391 การรวมกันของแมลงอมตะ คิดว่าไร้คู่ต่อสู้อย่างนั้นหรือ?
ขณะที่เหล่าผู้อาวุโสกำลังตกตะลึงอยู่นั้น รูปปั้นมดนั้นก็ถอยหลังออกมา จากนั้นก็ปรากฏอุโมงค์ใต้ดิน
ทุกคนจ้องมองไปยังอุโมงค์ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย
“เข้ามาเถิด” เจ้าสำนักหันไปพูดกับหานเสี่ยวเฟย
หานเสี่ยวเฟยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จนในที่สุดก็เดินเข้าไปยังอุโมงค์ใต้ดินนั้น
เหล่าผู้อาวุโสและคนภายในตำหนักต่างมองหน้ากัน บางคนพูดขึ้นมาว่า “หรือว่าเขาจะถูกแมลงวิญญาณเหล่านั้นแว้งกัดเสียแล้ว?”
“เรื่องนี้พูดยากนัก เพราะแมลงวิญญาณเหล่านั้นรุนแรงและไร้เหตุผลมากเกินไป”
“แมลงวิญญาณนี้ บัดนี้ยังไม่มีผู้ใดสามารถกำราบได้ และไม่รู้ว่าหานเสี่ยวเฟยผู้นี้จะทำได้หรือไม่!”
“เขาอายุยังน้อยนัก ย่อมมีพละกำลังมาก ข้าคิดว่าน่าจะรับมือไหว”
“พูดได้ยาก ตอนนี้มีคนจำนวนไม่น้อยที่เข้าไป แต่เมื่อออกมาแล้วก็กลายเป็นคนบ้า”
ขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันไม่หยุดนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นมาจากใต้ดินนี้ และน้ำเสียงนี้ช่างดูน่าเวทนานัก ทำให้ผู้คนในบริเวณนี้ต่างหวาดกลัวขึ้นมา แต่พวกเขากลับไม่กล้าพูดอันใด จึงทำได้เพียงรอคอยเท่านั้น
เวลาผ่านไปครู่หนึ่งก็เกิดแสงสีแดงสว่างขึ้นมาจากอุโมงค์ใต้ดินนี้อย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งหานเสี่ยวเฟยปรากฏตัวออกมา
แต่หานเสี่ยวเฟยในตอนนี้นั้นมีวิญญาณที่ชั่วร้ายแฝงอยู่
ทุกคนต่างสงสัยว่าหานเสี่ยวเฟยถูกแว้งกัดไปแล้วหรือไม่ ดังนั้นผ
