บทที่ 392 รอยคันธนูและรอยสายฟ้ารวมตัวกันเป็นตราประทับอักขระยันต์ที่พิเศษ
แมลงตัวนี้ส่งเสียงเย็นชาออกมาว่า “เจ้าสงสัยในความสามารถของข้าหรือ?”
“ไม่ ไม่กล้า!” หานเสี่ยวเฟยหวาดกลัวจนจิตวิญญาณสั่นสะท้านไปหมด
“ไม่กล้าก็ดี!” น้ำเสียงนั้นตะโกนขึ้นมา
หานเสี่ยวเฟยกลับไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ไม่กล้าถามอันใดมากนัก
ขณะนั้นเอง แมลงปอเลือดตัวนั้นจึงส่งเสียงเย็นชาออกมา “พลังที่ข้ามอบให้เจ้า ทำให้เจ้าไม่ตาย แต่ข้าก็ไม่รู้เช่นกันว่าเหตุใดเจ้าหนุ่มผู้นี้จึงสามารถทำให้พลังในร่างกายเจ้าไม่สามารถสำแดงออกมาได้!”
“สำแดงออกมาไม่ได้? เช่นนั้นข้าจะไม่กลายเป็นท่อนไม้หรือ? ให้ผู้อื่นโจมตีได้อย่างง่ายดาย?” เมื่อหานเสี่ยวเฟยคิดถึงการหลอมรวมของตนและแมลงนี้ ก็เพื่อให้ตนได้รับพลังของแมลง แต่ตอนนี้กลับไม่สามารถใช้ได้ นั่นหมายความว่าตนเป็นได้เพียงแค่ฝ่ายถูกทำร้ายเท่านั้น
นี่จึงทำให้หานเสี่ยวเฟยไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง
แมลงปอเลือดตะโกนขึ้นมา “ไร้ประโยชน์!”
หานเสี่ยวเฟยไม่รู้ว่าควรจะพูดเช่นไร แมลงปอเลือดจึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาออกมาอีกครา “มอบอำนาจการควบคุมร่างกายมาให้ข้า ข้าจะช่วยเจ้า!”
“เจ้าแน่ใจหรือไม่ว่าจะไม่แว้งกัดข้า?”
“วางใจเถิด ข้าจะไม่แว้งกัดเจ้า” แมลงปอเลือดรับปาก
หานเสี่ยวเฟยจึงทำได้เพียงมอบอำนาจในการควบคุมร่างกายให้แก่แมลงปอเลือด จากนั้นหานเสี่ยวเฟยก็แทรกจิตออกมาและทำได้เพียงแค่มองดูอยู่เงียบ ๆ
ขณะนั้นเอง ร่างกายของ
