บทที่ 393 หลวงจีนถูกจับเป็นตัวประกัน
ขณะนั้นเอง เด็กชายอายุราว ๆ เจ็ดถึงแปดขวบพลันกลายเป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่า และมวลพลังบนร่างกายก็เกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นกัน
นอกจากนี้ อักขระยันต์ที่ลู่เฉินสลักไว้บนร่างกายของหานเสี่ยวเฟยนั้น เมื่อร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลง ก็จะทำให้อักขระยันต์ไม่สามารถเชื่อมต่อกันได้ ส่งผลให้พลังของอักขระยันต์ค่อย ๆ อ่อนแอลง
แต่แมลงภายในร่างของหานเสี่ยวเฟยนั้นไม่กล้าเผชิญหน้าตัวต่อตัวกับลู่เฉิน จึงทำได้เพียงไปหาฟาเทียนที่อยู่ด้านข้าง จากนั้นจึงจับเขาไว้และพูดขู่ลู่เฉินว่า “ถ้าหากต้องการให้เขามีชีวิตอยู่ จงมายังภูเขารากวิญญาณแมลง!”
เพียงไม่นาน หานเสี่ยวเฟยที่กลายเป็นชายหนุ่มเต็มตัวก็นำตัวฟาเทียนออกไปทันที ก่อนจะกลายเป็นเงาเลือดและหายตัวไป
ซูฮวาอวิ๋นตกตะลึงขึ้นมา ลู่เฉินจึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชากับกุ่ยเจี๋ยที่อยู่ในมุมมืดว่า “เข้าไปในร่างของคนผู้นั้น!”
สิ้นคำนั้น ก็พลางชี้นิ้วไปยังสวีเตาที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส
สวีเตาที่ได้รับบาดเจ็บอยู่นั้นไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะตอบโต้ ดังนั้นเขาจึงคิดที่จะเอาวิญญาณหนีออกไปจากร่างนี้ แต่กุ่ยเจี๋ยกลับพุ่งเข้ามาภายในร่างกายเขาและพันรัดวิญญาณของเขาไว้ ไม่ให้เขาหนีออกไปได้
ชายหนุ่มรีบเข้าไปทันที ก่อนจะนำมือวางลงบนหัวไหล่ของอีกฝ่าย
สวีเตาพูดด้วยความกังวลใจขึ้นมา “เจ้า เจ้าทำสิ่งใดกัน?”
ลู่เฉินไม่ตอบ แต่กลับแทรกจิตเข้าไป และชี้นำให้กุ่ยเจี๋ยโจ
