มตีวิญญาณของสวีเตา จนในที่สุดสวีเตาจึงได้แต่หลบซ่อนอยู่ในพื้นที่ของจิตในสภาพที่ร่างกายสั่นเทา “ข้าไม่หนีแล้ว!”
“แม้เจ้าคิดจะหนีก็หนีไม่พ้น!” จิตวิญญาณของลู่เฉินกลายเป็นเงาร่างคน สายตาจับจ้องไปที่สวีเตา
สวีเตาพูดด้วยความตื่นกลัว “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“ความหมายของข้านั้นง่ายมาก นั่นก็คือพื้นที่จิตของเจ้าได้ถูกข้าปิดผนึกเสียแล้ว ดังนั้นตอนนี้หากเจ้าคิดจะหนีก็ต้องขึ้นอยู่กับข้า!” ลู่เฉินจ้องไปยังสวีเตา
เริ่มแรกนั้นสวีเตายังคงไม่เชื่อจึงลองพุ่งตัวออกไป แต่ภายในพื้นที่จิตนั้นหากเข้าไปแล้วกลับไม่สามารถออกมาได้
จึงทำให้สวีเตาเบิกตากว้างขึ้นมา “เจ้าเป็นเพียงแค่ผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้คนหนึ่ง เหตุใดจึงสามารถปิดผนึกพื้นที่จิตของยอดฝีมือขั้นแปลงเซียนได้”
“แม้กายเนื้อข้าจะไม่แข็งแกร่งนัก แต่วิญญาณของข้านั้นแข็งแกร่งกว่าพวกเจ้าทุกคนมากนัก” ลู่เฉินจ้องมองไปยังสวีเตาพลางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
สวีเตาหวาดกลัวขึ้นมา “เจ้าคิดจะทำสิ่งใด!?”
“ข้าต้องการรู้สถานการณ์ทั้งหมดของภูเขารากวิญญาณแมลง” ลู่เฉินจ้องไปยังสวีเตาพลางเอ่ยถามขึ้นมา
สวีเตาตอบด้วยอาการตื่นกลัว “ภูเขารากวิญญาณแมลง มีแมลงที่น่าหวาดกลัวมากมาย และพวกเราไม่สามารถกำราบแมลงเหล่านั้นได้”
“เช่นนั้นพวกมันไม่หนีออกมาหรือ?” ลู่เฉินย้อนถาม
“ที่นั่นมีค่ายกลแปลกประหลาดอยู่ และค่ายกลนี้ทำให้แมลงเหล่านั้นไม่สามารถหนีออกมาได้”
เมื่อได้ยินเรื่องดังกล่าว ช
