ายหนุ่มก็สาวเท้าเข้าไปใกล้สวีเตา ขณะที่สวีเตาก็ค่อย ๆ ถอยหลังไปทีละก้าว “เจ้าคิดจะทำสิ่งใด?”
“ข้าจะเพิ่มตราประทับวิญญาณให้เจ้า!”
“ตราประทับวิญญาณ? คือสิ่งใดกัน?” สวีเตาหวาดกลัวขึ้นมา
“มันคล้ายกับตราประทับที่ควบคุมวิญญาณของผู้อื่น” ลู่เฉินพูดจบก็กระโดดเข้าไปทันที
สวีเตาคิดจะขัดขืน แต่กุ่ยเจี๋ยจับเขาไว้ ทำให้สวีเตาร้อนใจจนหันไปโจมตีกุ่ยเจี๋ยแทน แต่กลับพบว่าการโจมตีกุ่ยเจี๋ยนั้นไม่ส่งผลกระทบใด ๆ ต่อกุ่ยเจี๋ยมากนัก จึงทำให้สวีเตาตกตะลึงขึ้นมา
ลู่เฉินจึงอธิบายว่า “คิดจะจัดการเขา? เช่นนั้นวิญญาณของเจ้าต้องแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก หรือมีเคล็ดวิชาภูตที่เก่งกาจมาก มิเช่นนั้นอย่าเสียเวลาและพลังไปโดยเปล่าประโยชน์”
“ว่าอย่างไรนะ?” เมื่อสวีเตาได้ยินเช่นนั้น สีหน้าจึงเริ่มซีดขึ้นมา
ลู่เฉินไม่ได้พูดอันใดต่อ แต่กลับลงมือ ‘วาด’ ตราประทับบนร่างของสวีเตา
จนกระทั่งเก็บมือกลับเข้ามา เขาก็มองไปยังสวีเตา “เสร็จแล้ว ตอนนี้นำทางไปได้”
“นำทาง?”
“ไปยังภูเขารากวิญญาณแมลง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สวีเตาจึงหวาดกลัวขึ้นมา “สถานที่นั้นไม่สามารถไปได้จริง ๆ นะ!”
“ให้เจ้านำทาง!” ลู่เฉินกล่าว
สวีเตาจำต้องพยักหน้าตอบรับไป
ลู่เฉินเพิ่งจะออกมาจากพื้นที่จิตของเขา แต่กุ่ยเจี๋ยยังคงอยู่ภายในร่างของสวีเตาต่อไป ส่วนคนของสำนักแมลงวิญญาณต่างก็พากันแปลกใจว่าเมื่อครู่นี้เกิดเรื่องใดขึ้น
จากนั้นเขาก็ทำการรักษาให้สวีเตา และให้อีกฝ่ายนำทา
