หานเสี่ยวเฟยก็มีเงาเลือดสว่างวาบออกมา ดวงตาทั้งสองข้างกลายเป็นสีแดงเลือด
ทุกคนพลันตกตะลึงขึ้นมา โดยเฉพาะคนของสำนักแมลงวิญญาณ แต่ละคนต่างก็ชี้ไปยังหานเสี่ยวเฟยพลางพูดออกมาว่า “ดูนั่น เขาถูกแว้งกัดแล้ว”
“หรือว่าเขาจะกลายเป็นบ้าขึ้นมาเช่นกัน?”
“เช่นนั้นจบเห่แน่?”
สวีเตาที่นอนได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่นั้นเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด จึงเริ่มกังวลใจขึ้นมา “ตื่น!”
ขณะนั้นเอง เสียงเย็นชาของชายชราในร่างของหานเสี่ยวเฟยพลันพูดขึ้นมาว่า “เพียงแค่ยืมเท่านั้น ตื่นเต้นทำไมกัน?”
สวีเตาตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันได้แสดงปฏิกิริยาใด ๆ ตอบกลับมา หานเสี่ยวเฟยก็มองไปยังลู่เฉินด้วยสายตาเย็นชา “เจ้าหนุ่ม เจ้าจะยอมแพ้? หรือว่าต้องให้ข้าลงมือ?”
“เจ้าคิดว่าเจ้าลงมือตอนนี้จะสำแดงพลังออกมาได้เพียงใดกัน?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองไปยังหานเสี่ยวเฟย
หานเสี่ยวเฟยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หากข้าระเบิดออกมา เพียงฆ่าเจ้าได้ก็พอ!”
“เช่นนั้นเจ้าจงลองดู!” ลู่เฉินยิ้ม
หานเสี่ยวเฟยกลับบินสูงยิ่งขึ้น และพูดจากที่สูงด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าคงไม่คิดว่า ข้าจะเข้าใกล้เจ้าหรอกนะ?”
“ก็แล้วแต่เจ้าจะรู้สึก”
ชั่วอึดใจถัดมา เงาเลือดรอบกายหานเสี่ยวเฟยแข็งแกร่งขึ้น จนในที่สุดเงาเหล่านี้ก็กลายเป็นเงาแมลงปอสีเลือดตัวเล็กมากมาย แต่ละตัวก็พุ่งเข้าไปหาลู่เฉิน
ทว่าผู้ใดจะคาดคิดว่าลู่เฉินเพียงยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่ขยับกาย และปล่อยให้เงาเหล่านี้พุ่งสู่ร่างกาย
