ใจเช่นกัน “ผู้อาวุโส เจ้านี่… เหตุใดจู่ ๆ ถึงแข็งแกร่งขึ้นมาได้”
“เขาได้รับแมลงวิญญาณใหม่ และแมลงวิญญาณใหม่นี้ไม่อ่อนแอ” ลู่เฉินเก็บคันธนูกลับมาและจ้องมองไปยังหานเสี่ยวเฟย
หานเสี่ยวเฟยคลายมือออก ปล่อยให้สวีเตายืนอยู่ด้านข้าง จากนั้นจึงมองลู่เฉินด้วยสายตาเยือกเย็น “ตอนนี้ ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ถึงความน่ากลัวของข้า!”
เมื่อพูดจบ หานเสี่ยวเฟยก็แผ่กระจายไอความเย็นออกมา จากนั้นลู่เฉินจึงถูกแช่แข็งอยู่ตรงนั้นทันที กลายเป็นเพียงก้อนน้ำแข็งก้อนหนึ่ง
ฟาเทียนและซูฮวาอวิ๋นหวาดกลัวขึ้นมา
คนของสำนักแมลงวิญญาณต่างโห่ร้องขึ้นมา และบรรดาผู้อาวุโสที่อยู่ภายในตำหนักนั้นต่างก็ดีใจ
สวีเตารู้สึกพึงพอใจ “ช่างเก่งกาจเสียจริง”
หานเสี่ยวเฟยพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง และยังกระโดดทะยานตัวออกมาถึงตรงหน้าฟาเทียนพลางยิ้มด้วยสายตาเย็นชา “หลวงจีนหน้าเหม็น ถึงตาของเจ้าแล้ว!”
เห็นเพียงหานเสี่ยวเฟยรวบรวมฝ่ามือ คิดจะทำให้ฟาเทียนได้รู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของตน
ฟาเทียนจึงรีบรวบรวมม่านสีทองนี้ขึ้นมาทันที เพื่อป้องกันการโจมตีของอีกฝ่าย และเมื่อซูฮวาอวิ๋นเตรียมพร้อมที่จะลงมือ เสียงของลู่เฉินก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง “คู่ต่อสู้ของเจ้าคือข้า!”
หานเสี่ยวเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหมุนตัวกลับมา และพลันได้เห็นว่าชั้นน้ำแข็งบนตัวลู่เฉินนั้นละลายออกไปเสียแล้ว
“เจ้าออกมาได้อย่างไร?” หานเสี่ยวเฟยแทบจะไม่เชื่อสายตา
ไม่เพียงแต่หานเสี่ยวเฟยเท่า
