บทที่ 388 ตะขาบทองเกราะวิญญาณปล่อยพิษได้!
ผู้อาวุโสคนอื่นต่างก็ส่งเสริมขึ้นมาเช่นกัน
“ผู้อาวุโสใหญ่ ต้องจับหลวงจีนรูปนี้มาให้ได้ เพราะเขามีเม็ดยาไร้เทียมทาน”
“ถูกต้องแล้ว ท่านผู้อาวุโสใหญ่ ให้พวกเราออกไปจับหลวงจีนน้อยนั่นเถอะ!”
…
ชายในชุดคลุมสีทองพูดว่า “เจ้าสำนักมีรับสั่ง ไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้นก็ห้ามออกจากตำหนักอาวุโสนี้”
เมื่อผู้อาวุโสเหล่านั้นได้ยินเช่นนี้ก็จนปัญญา
แต่หานเสี่ยวเฟยเสนอว่า “ท่านอาจารย์ ท่านสามารถให้แมลงวิญญาณติดตามข้า จากนั้นท่านก็สามารถควบคุมได้อย่างลับ ๆ”
ผู้อาวุโสคนอื่นต่างเห็นว่าสิ่งนี้น่าสนใจ
ชายในชุดคลุมสีทองเอ่ยว่า “ก็ได้ ให้เจ้าเอาไปก่อน”
หลังจากพูดจบ เงาตะขาบสีทองก็กะพริบวาบอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เข้าไปในร่างของหานเสี่ยวเฟย ส่วนหานเสี่ยวเฟยก็ดีใจและรีบออกไปจากที่นี่
…
ยามนี้ที่หน้าประตูภูเขาของสำนักแมลงวิญญาณ ศิษย์จำนวนนับไม่ถ้วนของสำนักแมลงวิญญาณไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า และแม้แต่ยอดฝีมือบางคนที่คิดว่าพวกเขาอยู่ในขั้นก่อกำเนิดนั้น หลังจากที่เห็นความแข็งแกร่งของฟาเทียนแล้ว คนเหล่านั้นก็กลัวจนไม่กล้าเคลื่อนไหว
จนกระทั่งหานเสี่ยวเฟยบินขึ้นไปอีกครั้ง
ลัวต้าโถวรีบไปอยู่ข้างกายของหานเสี่ยวเฟย “ศิษย์พี่หาน ผู้อาวุโสพวกนั้นพูดอันใด?”
“ปล่อยให้ข้าจัดการเอง” หานเสี่ยวเฟยพูดอย่างมั่นใจ
ลัวต้าโถวงงงวย และคนอื่น ๆ ก็ไม่เข้าใจว่าหมายถึงอันใด
ฟาเทียนหัวเราะและพูดว่า “ยังอยา
