กมากอีกหรือ?”
“หลวงจีนสมควรตาย ข้าจะบอกให้เจ้ารู้ถึงความน่ากลัวของข้า!” แสงสีทองส่องไปที่ร่างของหานเสี่ยวเฟยเมื่อเขาบินมาอยู่ไม่ไกลจากฟาเทียน
เมื่อผู้คนของสำนักแมลงวิญญาณเห็นแสงสีทอง พวกเขาก็รู้สึกสงสัยในตอนแรก จนกระทั่งเงาของตะขาบสีทองบินออกมาจากร่างของหานเสี่ยวเฟย
“ตะขาบทองเกราะวิญญาของผู้อาวุโสใหญ่!”
“ดูเหมือนว่าผู้อาวุโสใหญ่กำลังจะลงมือแล้ว!”
ทุกคนพลันตื่นเต้น และหานเสี่ยวเฟยก็พูดกับตะขาบทองด้วยความเคารพว่า “ท่านอาจารย์!”
ตะขาบสีทองค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นและลอยอยู่กลางอากาศครู่หนึ่ง พร้อมกันนั้นมีเสียงจากภายในตัวตะขาบดังขึ้นว่า “พวกเจ้ากล้ามาสร้างปัญหาที่สำนักแมลงวิญญาณของเราหรือ?”
ฟาเทียนไม่ตกใจเมื่อได้ยินเสียงนี้ เขาเพียงแต่พูดว่า “ก่อนหน้านี้ข้ามาเอาของบางอย่าง แต่ถูกคนของเจ้าไล่ตามสังหาร แถมยังให้แมลงวิญญาณมาทำลายในร่างกายข้าอีกด้วย”
“สิ่งนั้นเป็นของพวกเรา ข้าจะให้สิ่งนั้นกับเจ้าได้อย่างไร” ตะขาบสีทองพูดอย่างดูถูกเหยียดหยาม และในขณะเดียวกันก็ปล่อยลูกบอลแสงสีทองออกมาปกคลุมร่างของฟาเทียน ส่งผลให้ร่างฟาเทียนกลายเป็นสีดำทันที
ซูฮวาอวิ๋นตกใจ “เกิดอันใดขึ้น!”
หานเสี่ยวเฟยพูดอย่างตื่นเต้นว่า “แมลงวิญญาณของท่านอาจารย์สามารถปล่อยพิษได้”
เมื่อได้ยินคำว่าพิษ สีหน้าของซูฮวาอวิ๋นก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขาก็มองไปที่ลู่เฉินทันที ในขณะที่ลู่เฉินตามมาอยู่ข้างหลังฟาเทียน และเพียงแค่วางมือข้างหนึ่งไ
