บทที่ 386 แค่นี้ ยังคิดจะลอบโจมตีอีกหรือ?
ชายคนที่ชื่อลัวต้าโถวไม่กลัว แต่กลุ่มคนที่อยู่ข้างหลังเขากลับกลัวจนหนีกระเจิงออกไปไกล และบางคนถึงกับตะโกนใส่ลัวต้าโถวว่า “ศิษย์พี่ลัว! จัดการกับมันก่อน พวกเราจะไปเรียกพวกมา”
หลังจากพูดจบ คนกลุ่มหนึ่งก็ถอยออกไป เหลือเพียงบางคนเท่านั้นที่คอย ‘เฝ้าดู’
ลัวต้าโถวนั้นจ้องเขม็งไปที่ฟาเทียน
“หลวงจีนหน้าเหม็น อย่าคิดว่าพลังปราณของเจ้าสูงกว่าของข้าแล้วข้าจะไม่สามารถโค่นล้มเจ้าได้!”
“เช่นนั้นเจ้าก็เข้ามา!” ฟาเทียนยืนอยู่ข้างหน้าลัวต้าโถวและพูดอย่างยั่วยุ
ลัวต้าโถวตะคอกใส่ “หลวงจีนสมควรตาย! อีกเดี๋ยวข้าจะทำให้เจ้าร้องไห้!”
จากนั้นลัวต้าโถวก็เปิดกระบอกไม้ไผ่บนร่างกายของเขาออก
ครู่ต่อมาแมลงวิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนก็บินออกมาอย่างรวดเร็ว และแมลงวิญญาณเหล่านี้ก็รวดเร็วมาก มันพุ่งเข้าสู่ร่างกายของฟาเทียนในบัดดล
ผู้คนที่คอย ‘เฝ้าดู’ ต่างปรบมือให้ทีละคน และบางคนถึงกับพูดอย่างมีชัยว่า “เมื่อดวงวิญญาณพุ่งเข้าสู่หลวงจีนน้อยคนนี้ เขาก็จบเห่แล้ว”
“ถูกต้อง แมลงวิญญาณของลัวต้าโถวทรงพลังมาก”
…
ซูฮวาอวิ๋นรู้สึกกระวนกระวายเมื่อเห็นว่าฟาเทียนถูกรุกรานจากแมลงวิญญาณเหล่านั้น และกำลังเตรียมลงมือ แต่ลู่เฉินกลับหยุดเขาด้วยรอยยิ้ม “วางใจเถิด แมลงวิญญาณชนิดนี้ทำอันใดเขาไม่ได้หรอก”
“เจ้าแน่ใจหรือ?” ซูฮวาอวิ๋นงงงวย
ลู่เฉินยิ้มอย่างมั่นใจ “ดูให้ดีนะ”
ซูฮวาอวิ๋นไม่มีทางเลือกอื่นนอกจาก
