มองไปที่ฟาเทียน ส่วนลัวต้าโถวก็หัวเราะอย่างพึงพอใจ “หลวงจีนตัวเหม็น! เจ้าเห็นหรือไม่ แมลงของข้าเข้าไปในร่างกายของเจ้าแล้ว!”
“ข้าเห็นแล้ว แต่แมลงของพวกเจ้าถูกกำจัดไปหมดแล้ว” หลังจากทีฟาเทียนพูดจบ เขาก็สำแดงเงาพระพุทธเจ้าผู้พิทักษ์อีกครั้ง
จากนั้นทุกคนก็เห็นแมลงกลุ่มหนึ่งออกมาจากร่างของฟาเทียน และแมลงเหล่านี้ก็ถูกกำจัดจนกลายเป็นเถ้าถ่านไปทีละตัว
เมื่อเห็นเช่นนี้ ลัวต้าโถวพลันเบิกตากว้างและชี้ไปที่ฝ่าเถียน “เจ้า เจ้าทำอันใดกับแมลงของข้า!”
“แน่นอนว่าต้องเป็นการกำจัดพวกมัน!” ฟาเทียนกล่าวอย่างภาคภูมิใจ
เมื่อลัวต้าโถวได้ยินเช่นนี้ เขาก็ยังคงไม่เชื่อ “เป็นไปไม่ได้ แมลงของข้า เจ้าจะฆ่ามันได้อย่างไร!”
“ไม่เชื่อข้ารึ? เช่นนั้นก็เข้ามาอีกสิ!” ฟาเทียนพูดอย่างกระตือรือร้น
ลัวต้าโถวโกรธมากจนปล่อยไปอีกครั้ง แต่ผลลัพธ์ก็เป็นเช่นเดิม นั่นคือถูกฟาเทียนฆ่าอีกครั้ง
ซูฮวาอวิ๋นที่เฝ้ามองจากด้านข้างพูดด้วยความประหลาดใจว่า “หลวงจีนน้อยคนนี้ทรงพลังมาก”
ลู่เฉินยิ้มโดยไม่พูดอันใดสักคำ
และในยามนี้เอง เสียงของทารกน้อยก็ดังมาจากระยะไกล “อยู่ตรงนั้น!”
ครู่ต่อมาเด็กอายุประมาณเจ็ดหรือแปดขวบก็ปรากฏตัวขึ้น และเขายังคงเหินอยู่ที่ระดับความสูงต่ำ
ขณะเดียวกัน ร่างกายของเขาก็แผ่ไอเย็นออกมา ยิ่งไปกว่านั้น สองมือของเขาก็ยังสวมกำไลน้ำแข็งไว้สองวง
เมื่อคนจากสำนักแมลงวิญญาณเห็นเขา พวกเขาก็พูดด้วยความเคารพว่า “ศิษย์พี่หาน”
เมื่
