บทที่ 385 เงาพระพุทธเจ้าผู้พิทักษ์แสดงพลัง!
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซูฮวาอวิ๋นก็มองไปที่ลู่เฉิน “ผ่านมาประมาณห้าร้อยปีแล้ว”
“เจ้ากับเจ้าเมืองมีความเกี่ยวข้องกันอย่างไร?” ลู่เฉินถาม
ฟาเทียนซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งสงสัยว่าเหตุใดลู่เฉินจึงต้องถามคำถามนี้
ส่วนซูฮวาอวิ๋นนั้นสงสัย “ไม่ทราบว่าน้องชายถามข้าเช่นนี้เพื่อสิ่งใด?”
“ข้าก็แค่สงสัย” ลู่เฉินมองไปที่ซูฮวาอวิ๋นด้วยรอยยิ้ม
ซูฮวาอวิ๋นถอนหายใจและพูดว่า “เจ้าเมืองคืออาจารย์และผู้มีพระคุณของข้า”
“ผู้มีพระคุณหรือ?”
“ถ้าไม่ใช่เพราะอาจารย์ของข้า ข้าคงตายไปนานแล้ว” ซูฮวาอวิ๋นกล่าวพลางทอดถอนใจ
“เล่าให้ข้าฟังทีสิ”
ซูฮวาอวิ๋นไม่รู้ว่าเหตุใดลู่เฉินถึงอยากรู้มากนัก แต่เขาก็ยังคงเล่าต่อ “ครั้งหนึ่งข้าเคยเข้าไปในป่าอาทิตย์อัสดง แต่ถูกปีศาจบางตนโจมตี และปีศาจเหล่านั้นก็พาตัวข้าไป เมื่อข้าตื่นขึ้นมา บริเวณรอบ ๆ ก็มีไอปีศาจมากมาย”
“เล่าต่อ”
“ในไอปีศาจนั้นยังมีปีศาจมากมาย พวกมันทั้งหมดดูน่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง ราวกับว่าพวกมันต้องการกินข้า” เมื่อซูฮวาอวิ๋นนึกถึงอดีต สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างช่วยไม่ได้
ฟาเทียนที่อยู่ข้าง ๆ พลันเกิดความเห็นอกเห็นใจ “ถ้าเช่นนั้น อาจารย์ของท่านช่วยท่านไว้งั้นหรือ?”
“ใช่” ซูฮวาอวิ๋นขานรับ
แต่ลู่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ก่อนที่อาจารย์ของเจ้าจะช่วยเจ้า ร่างกายของเจ้าถูกไอปีศาจกัดกร่อนหรือไม่ และมีจิตปีศาจอยู่ในร่างกายของเจ้า ซึ่
