ขามาที่เมืองฮวาเทียนได้อย่างไร?” ผู้เฒ่ามู่เอ่ยถาม
ฮวากูเทียนจึงอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ผู้เฒ่ามู่พูดอย่างสงสัยหลังจากได้ยินสิ่งนี้ว่า “เป็นเพราะเขาเอาชนะปีศาจหินได้ ดังนั้นเจ้าจึงเชิญเขากลับมา และวางแผนที่จะจัดการกับค่ายกลในถ้ำปีศาจเหล่านั้น”
“ถูกต้อง มีไอปีศาจมากมายในรังนั้น และยังมีค่ายกลต่าง ๆ มากมาย แต่เขาไม่กลัวไอปีศาจ และเขาไม่หวาดหวั่นต่อค่ายกลชั่วร้ายเหล่านั้น ดังนั้นข้าจึงคิดว่าการมีเขาอยู่ที่นี่จะช่วยพวกเราได้มาก”ฮวากูเทียนตอบ
ผู้เฒ่ามู่ขานรับ “เช่นนั้นก็ดี”
หลังจากพูดจบ ผู้เฒ่ามู่ก็หายตัวไป
ฮวากูเทียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ขณะที่ชายหัวล้านตาเดียวพึมพำว่า “ชายผู้นี้ อยู่แค่ขั้นหลอมแก่นแท้ ไยถึงทำให้ท่านผู้เฒ่าคิดว่าเขาทรงพลังได้”
“บางทีคงไม่ได้มีแค่ไม่กลัวไอปีศาจเท่านั้น” ฮวากูเทียนกล่าว
ชายหัวโล้นตาเดียวขมวดคิ้ว เขาตั้งใจจะจับตาดูความสามารถของลู่เฉินให้ดี
…
ส่วนลู่เฉินและฟาเทียน พวกเขาออกจากเมืองฮวาเทียนภายใต้การนำทางของซูฮวาอวิ๋น
ระหว่างทาง ซูฮวาอวิ๋นเอ่ยยืนยันว่า “ท่านทั้งสองไม่ต้องกังวล ด้วยความเร็วในตอนนี้ของเราและทางลัดที่ข้ารู้ เราจะไปถึงที่นั่นภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง!”
ลู่เฉินมีแผนที่ของตัวเอง ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการซูฮวาอวิ๋น แต่ลู่เฉินวางแผนที่จะเก็บอีกฝ่ายไว้เพราะเขาพบสิ่งที่น่าสนใจในตัวอีกฝ่าย
ชายหนุ่มจึงเอ่ยถามว่า “เจ้าเข้าร่วมกับเมืองฮวาเทียนมานานเพียงใดแล้
