บทที่ 379 ร่วมมือกันทำลาย หลอมเงาพุทธะพิทักษ์!
ด้านหลังของประตูหินนั้นมีกล่องขนาดใหญ่อยู่จริง ๆ และภายในกล่องเหล่านี้ล้วนเป็นไข่มุกวิญญาณทมิฬทั้งหมด
“นี่มากมายเพียงใดกัน?” ถูฉีก้าวขึ้นมาข้างหน้าพลางพูดด้วยน้ำเสียงติดขัด
ลู่เฉินกวาดสายตามองอยู่ครู่หนึ่งจึงพูดออกมา “หนึ่งกล่องน่าจะมีประมาณหลายหมื่นเม็ด และที่นี่มีมากกว่าร้อยกล่อง”
ถูฉีพูดด้วยความนับถือ “เป็นหยาดเหงื่อของแต่ละสำนักชัด ๆ”
“สำนักของพวกเจ้ามอบบรรณาการให้พวกเขานานแค่ไหนกัน? ทุกครั้งมอบให้มากน้อยเพียงใด?” ลู่เฉินมองไปยังถูฉีด้วยความสงสัย
“เรื่องนี้…ปีละหนึ่งครั้ง และทุกครั้งก็ไม่น้อยเลยทีเดียว” ถูฉีตอบกลับ
“มีกี่สำนักที่เข้ามาถวายกัน?”
“เรื่องนี้พูดยากนัก เพราะป่าอาทิตย์อัสดงนี้มีสำนักน้อยใหญ่มากมาย บางครั้งเพื่อที่จะต้องการความสงบหรือการคุ้มครอง ต่างก็มายังถ้ำศิลาอมตะเพื่อมาหาปีศาจหิน มอบผลประโยชน์ให้มัน มันก็จะลงมือ เช่นนี้แต่ละกองกำลังหรือแต่ละสำนักก็จะอยู่กันได้อย่างสุขสงบ”
ได้ยินเช่นนั้นแล้วเขาก็ยิ้มออกมา “ปีศาจนี้ช่างเก็บเกี่ยวได้ดีเสียจริง”
“ใช่” ถูฉีถอนหายใจออกมา
ลู่เฉินนำกล่องทั้งหมดออกไป และเมื่อถูฉีเห็นว่ากล่องมากมายเหล่านี้หายไป จึงได้เอ่ยเตือนขึ้นมา “นายท่าน ท่านอย่าให้ทุกคนรู้เด็ดขาดว่าท่านมีไข่มุกวิญญาณทมิฬมากมายเช่นนี้ มิเช่นนั้นอาจจะมีคนมากมายมาปล้นเอาไปก็เป็นได้”
“ปล่อยให้พวกเขามาเถิด”
“ระวังไว้เสียหน่อยจ
