บทที่ 378 ปีศาจที่ฆ่าไม่ตาย?
เมื่อได้ยินปีศาจหินพูดเช่นนั้น เขาก็ยิ้มออกมา “กลัวหรือไม่นั้นก็ลองดู”
“ข้าจะคอยดู!” ปีศาจหินพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
จนกระทั่งเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป ลู่เฉินจึงหยุดมือลงและมองกระบี่ด้วยรอยยิ้ม “ข้าเข้ามาที่นี่ไม่ได้มาเพื่อเล่นสนุกเป็นเพื่อนเจ้า”
สิ้นคำนั้น เขาก็หลับตาลงและแทรกจิตเข้าไปยังภายในกระบี่เล่มนี้
เห็นเพียงภายในกระบี่เล่มนี้มีค่ายกลเพิ่มขึ้นมา และปีศาจหินนั้นก็กลายเป็นเงาปีศาจอยู่ภายในค่ายกลนั้น
ปีศาจหินนั้นยังคงไม่ตระหนักถึงสถานการณ์ของตนเอง ดังนั้นจึงยังตะโกนขึ้นมา “เจ้าหนุ่ม ดูสิ ข้ายังดูสบายดีอยู่มิใช่หรือ!”
“ข้ายังไม่ได้เคลื่อนไหวค่ายกล เจ้าตื่นเต้นทำไมกัน?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองปีศาจหิน
“โอ้? เช่นนั้นเจ้าก็เคลื่อนไหวเสียสิ ข้าจะรอดู เจ้าจะทำอันใดข้าได้!” ปีศาจหินพูดด้วยความเย่อหยิ่ง
เมื่อได้ยินเช่นนั้นแล้ว ลู่เฉินจึงเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา “ดูเหมือนว่า จะต้องให้เจ้าลองดูจริง ๆ”
“มาเลย!” ปีศาจหินยังคงพูดยั่วยุขึ้นมา
ทันใดนั้น ค่ายกลในกระบี่ก็เกิดแสงสว่างวาบของสายฟ้าสีม่วง และสายฟ้าเหล่านั้นก็ค่อย ๆ ฟาดไปบนปีศาจหินทีละสาย ปีศาจหินเจ็บปวดจนต้องด่ากราดออกมา “บัดซบ!”
“ความเย่อหยิ่งของเจ้าเมื่อครู่นี้หายไปที่ใดแล้วหรือ?” ลู่เฉินเยาะเย้ย
ปีศาจหินร้อนใจ “เจ้าหนุ่ม ข้าแนะนำเจ้านะ ทางที่ดีจงปล่อยข้าไปซะ มิเช่นนั้นเจ้าจะเสียใจในภายหลัง!”
“เป็นเช่นนี้แล้ว
