พียงไม่นาน ชายหนุ่มก็พบสิ่งแปลกใหม่บางอย่าง
นั่นจึงทำให้เขายิ้มออกมา “เจ้าคิดว่าหลอมรวมกับมันแล้ว ข้าจะหาไม่เจออย่างนั้นหรือ?”
“ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะสามารถหามันได้พบ!”
ลู่เฉินใช้เพียงความคิดเดียว ปีศาจหินผู้นี้ก็รู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย จากนั้นจี้หยกวงกลมสีดำก็ลอยออกมาตกลงบนฝ่ามือของเขา
ปีศาจหินตะโกนร้องขึ้นมาเสียงดัง “คืนมาให้ข้า!”
แต่ปีศาจหินไม่สามารถสัมผัสลู่เฉินได้ และลู่เฉินแทรกจิตออกมาจากกระบี่เล่มนั้นอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ปีศาจหินตะโกนร้องอยู่ภายในกระบี่เล่มนั้นต่อไป
ชายหนุ่มมองไปยังจี้หยกนี้ก็พบว่าจี้หยกนี้สามารถดูดซึมซับพลังปราณได้ทุกชนิด แต่นี่ไม่ใช่สิ่งสำคัญ สิ่งที่สำคัญคือซึมซับไปยังร่างกาย และยังสามารถส่งผลลัพธ์ที่คงเดิมไปยังสิ่งที่กำหนดได้
ตัวอย่างเช่นการหวนคืนพลังปราณผ่านจี้หยกนี้ ก็สามารถหวนคืนพลังทั้งหมดรวมเข้าสู่ร่างกายของคนคนหนึ่งได้ และรับได้อย่างไม่จำกัด มีเท่าใดก็สามารถซึมซับได้เท่านั้น
แต่พลังปราณของปีศาจหินนี้อาศัยการหวนคืนพลังปราณไปถึงขีดจำกัดแล้ว จึงไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองทำลายต่อไปได้ แต่กลับสามารถใช้การหวนคืนพลังปราณ ทำให้ตนสามารถสำแดงพลังออกมาได้ภายในระยะเวลาอันสั้น
ก็เหมือนกับเม็ดยาที่ผู้ฝึกตนใช้กัน สำหรับผู้ที่ไปถึงขีดจำกัดสูงสูดแล้วนั้น หากยิ่งใช้เม็ดยามากขึ้นก็ไม่สามารถทลายต่อไปได้ แต่ใช้มันเพื่อเพิ่มพลังภายในระยะเวลาอันสั้นได้
ดังนั้นจี้หยกนี้พูดได
