ะบี่นั้นจึงดูแข็งแกร่งยิ่งขึ้น จนกระทั่งกระบี่เล่มหนึ่งพุ่งออกไป เงากระบี่มากมายก็โจมตีไปยังร่างของลู่เฉินทันที
เพล้ง เพล้ง เพล้ง!
ดูเหมือนปีศาจหินต้องการทำลาย ‘กำแพงพันชั้น’ ทั้งสามร้อยชั้นของลู่เฉินให้พังทลายลง แต่ยังคงช้าไปหนึ่งก้าว จึงทำลายไปได้เพียงสองร้อยแปดสิบกว่าชั้นเท่านั้น
“ยังไม่พังทลาย?”
ปีศาจหินแทบอยากจะคลุ้มคลั่ง จึงได้นำไข่มุกวิญญาณทมิฬออกมา และดูดซึมซับอย่างบ้าคลั่งต่อไป
ลู่เฉินแปลกใจว่าเหตุใดปีศาจหินจึงสามารถดูดซึมซับไข่มุกวิญญาณทมิฬได้มากมายเช่นนี้
“เจ้าหนุ่ม อีกไม่นานเจ้าจะได้รู้ถึงความน่ากลัวของข้า!” เมื่อปีศาจหินซึมซับได้ประมาณหนึ่งแล้ว ทั้งร่างของเขาก็มีพลังมากขึ้น
อย่างไรก็ตาม ลู่เฉินทำได้เพียงโจมตีอีกฝ่ายโดยใช้ ‘กระจกนภาวิญญาณ’
บึ้ม!
พลังนี้มีความแข็งแกร่งมากเกินไป อีกเพียงน้อยนิดก็สามารถทำให้ลู่เฉินกระเด็นออกไปได้ และสำหรับเงากระบี่เหล่านั้นที่สะท้อนกลับไปทีละน้อย เงาปีศาจหินจึงกลายเป็นภาพพรางตาไปทันที ทำให้หลังจากที่เคล็ดวิชากระบี่เหล่านั้นสะท้อนกลับมาก็พุ่งเข้าไปโดยตรง และไม่ทำให้ปีศาจหินได้รับบาดเจ็บใด ๆ
แต่ปีศาจหินกลับรู้สึกโกรธแค้นเป็นอย่างมาก เพราะสิ่งนี้คือสิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดของตน แต่ลู่เฉินมีกระจกนภาวิญญาณอยู่ในมือ ทำให้ตนไม่สามารถทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บได้ จึงพูดขึ้นมาด้วยความแค้นใจ “เจ้าหนุ่ม เจ้าจงอย่าใช้สมบัติวิญญาณ!”
“ถ้าหากข้าไม่ใช้ เช่นนั้นเจ้
