าก็จงอย่าใช้” ลู่เฉินยิ้ม จากนั้นกระบี่เล่มนี้จึงส่งเสียงหึ่งขึ้นมา ดูราวกับว่าจะหลุดออกไปจากมือทั้งสองข้างของปีศาจหินผู้นี้
แต่ปีศาจหินยังคงจับไว้แน่นไม่ยอมปล่อย และพูดด้วยความโมโหว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้า เจ้ากำลังคิดจะควบคุมกระบี่ปีศาจของข้า?”
“ของดีเช่นนั้นย่อมต้องอยากชื่นชมสักหน่อย” ลู่เฉินยิ้มอย่างมีเลศนัย
“ฝันไปเถิด สิ่งนี้ข้าหลอมมันมานานนับหลายพันปี” ปีศาจหินกัดฟันพูดออกมา จะเป็นตายเช่นไรก็ไม่ยอมให้กระบี่นี้หลุดมือออกไป
ลู่เฉินจึงเพียงแค่ยิ้มออกมา “ต้องขออภัย ข้าต้องการมัน”
ลู่เฉินเพิ่มพลังเข้าไป ทำให้กระบี่เล่มนั้นค่อย ๆ หลุดออกมาจากมือของอีกฝ่ายและพุ่งมาหาลู่เฉินในที่สุด
แววตาของปีศาจหินฉายความเย็นชา เขาคลายมือออก และเพียงไม่นานก็รวมร่างของตนเข้าไปภายในกระบี่นั้น
“ต้องการหรือ? งั้นก็ไปตายซะ!” ปีศาจหินที่อยู่ภายในกระบี่ตะโกนออกมา
เห็นเพียงกระบี่เล่มนั้นเฉือนไปยังลู่เฉิน
ลู่เฉินจึงเผยยิ้มประหลาด กระบี่เล่มนี้ถูกควบคุมอยู่กลางอากาศ ทำให้เงากระบี่นั้นไม่สามารถออกมาได้
นอกจากนี้ ปีศาจหินก็ยังไม่สามารถออกมาจากภายในนั้นได้ นั่นจึงทำให้ปีศาจหินตกใจจนก่นด่าออกมา “เจ้าทำสิ่งใดกับกระบี่เล่มนี้?”
“เดิมทีข้าเพียงแค่ต้องการควบคุมกระบี่เล่มนี้ของเจ้า แต่เจ้ากลับสนใจมันเช่นนี้ จนวิ่งเข้ามาภายในกระบี่เล่มนี้ด้วยตนเอง” ลู่เฉินเผยรอยยิ้มประหลาด
เมื่อได้ยินดังนั้น ปีศาจหินจึงกังวลใจขึ้นมา “เช่นนั้
