น เหตุใดข้าจึงไม่สามารถออกไปได้?”
“กระบี่เล่มนี้ได้ถูกข้าควบคุมไว้แล้ว เจ้าคิดว่าจะออกมาได้อย่างนั้นหรือ?”
“แต่มันคือสิ่งที่ข้าหลอมขึ้นมา”
“ไม่ว่าผู้ใดจะหลอมขึ้นมาก็ไร้ผล” ลู่เฉินตอบกลับพลางยิ้มด้วยความมั่นใจ มือข้างหนึ่งจับกระบี่ไว้ จากนั้นจึงสลักยันต์ผนึกศาสตราวุธลงไป ทำให้กระบี่เล่มนี้สูญเสียความเงา และสูญเสียการเคลื่อนไหวไปในที่สุด กลายเป็นเพียง ‘ภาชนะ’ ธรรมดาเท่านั้น
ปีศาจหินที่อยู่ภายในกระบี่ตื่นตระหนกขึ้นมา “เจ้า แท้จริงแล้วเจ้าคือผู้ใด?”
“คำถามนี้ ข้าไม่จำเป็นต้องตอบเจ้า!”
“เช่นนั้นเจ้าคิดจะทำสิ่งใด?”
“พูดเรื่องไข่มุกวิญญาณทมิฬ”
“ไข่มุกวิญญาณทมิฬทำไมกัน?”
“พลังปราณภายในนั้น เหตุใดเจ้าจึงสามารถซึมซับมันได้ ดูเหมือนว่าเจ้าเป็นเพียงปีศาจ และภายนั้นเป็นพลังปราณที่พิเศษชนิดหนึ่ง”
ปีศาจหินยังคงพูดด้วยความดื้อดึง “เหตุใดข้าจึงต้องบอกเจ้า?”
“เจ้าคงไม่คิดว่าข้าจะจับเจ้าไม่ได้หรอกนะ?”
ปีศาจหินตะโกนกลับมา “ถึงแม้ว่าเจ้าจะสามารถควบคุมกระบี่นี้ได้ แต่เจ้าทำร้ายข้าไม่ได้! และควบคุมข้าไม่ได้!”
“โอ้ ดูเหมือนว่าข้าต้องทรมานเจ้าสักหน่อยสินะ”
“ถ้ากล้าก็จงเข้ามา ข้าจะทำให้เจ้าตายให้ได้!” ปีศาจหินตอบกลับด้วยความกล้าหาญ
ลู่เฉินไม่ตอบอันใด แต่กลับใช้มือและเท้าขยับบนกระบี่เล่มนี้
ปีศาจหินที่ซ่อนตัวอยู่ภายในกระบี่รู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก “เจ้าทำสิ่งใด?”
“เจ้าเคยได้ยินค่ายกลศาตราวุธหรือไม่?” ลู่เฉิน
