หน้ากับไอปีศาจเลย
ถูฉีตกใจกลัว “นายท่าน ท่านเป็นมนุษย์หรือ!?”
“ไม่ใช่มนุษย์? แล้วคืออันใด?”
“แต่เหตุใดท่านถึงไม่กลัวไอปีศาจเหล่านี้?” ถูฉีไม่เข้าใจ
“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้”
“ขอรับ” ถูฉีจึงไม่กล้าถามคำถามใด ๆ อีกต่อไป เขาจึงได้แต่เดินตามไปอย่างเงียบ ๆ ด้วยความรู้สึกหดหู่ “ถ้าข้ารู้เร็วกว่านี้ ข้าคงไม่มาที่หมู่บ้านคนตาบอดในวันนี้!”
ส่วนลู่เฉินนั้น หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หลับตาลง
ครู่ต่อมา ‘เส้นทาง’ ของเขาวงกตในถ้ำแห่งนี้ก็เข้าสู่จิตสัมผัสของลู่เฉิน มุมปากของชายหนุ่มยกโค้งขึ้นมา “คิดว่าซ่อนตัวแล้วจะหาไม่เจอ?”
“ท่านรู้ว่ามันอยู่ที่ไหนหรือ?”
“ข้ารู้” หลังจากที่ลู่เฉินพูดจบ เขาก็เดินไปยังทิศทางหนึ่ง และถูฉีก็เดินตามไปด้วยความเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
ในยามนี้มนุษย์หินหัวเราะเยาะอยู่ในความมืด “เจ้าหนู เจ้ากล้ามากที่บุกมาถ้ำของข้า!”
“ข้าต้องการจับเจ้า ดังนั้นข้าก็ต้องมาหาเจ้าอยู่แล้ว”
“จับข้าหรือ? แค่เจ้า? เจ้าช่างไร้เดียงสานัก!” มนุษย์หินหัวเราะเยาะ
แต่ลู่เฉินกลับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “อีกเดี๋ยว เจ้าก็จะรู้!”
“ขอบอกไว้ก่อนว่าเขาวงกตของข้านั้นกว้างใหญ่มาก อย่าว่าแต่เจ้าเลย แม้แต่คนกลุ่มใหญ่ก็หาที่ซ่อนของข้าไม่เจอ” มนุษย์หินพูดอย่างเย่อหยิ่ง
