ราดเดียวว่า “นั่นมันคือกระจกนภาวิญญาณ!”
“กระจกนภาวิญญาณ… เป็นไปได้หรือไม่ว่าผู้ชายคนนี้คือผู้ที่สร้างความวุ่นวายในแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด?”
“ใช่ ต้องเป็นเขาแน่!”
ถูฉีซึ่งเฝ้าดูอยู่ที่นั่นก็หวาดกลัวเช่นกัน ส่วนฟาเทียนนั้นไม่รู้เรื่องความวุ่นวายในแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดที่ลู่เฉินเคยก่อวีรกรรมไว้ แต่เขารู้สึกตื่นเต้นมากเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำให้ปีศาจเหล่านี้เจ็บปวดมากได้ด้วยตัวคนเดียว
มนุษย์หินพลันพูดด้วยความโกรธว่า “พ่อหนุ่ม เจ้าคิดว่าข้าจะทำอันใดกระจกนภาวิญญาณของเจ้าไม่ได้หรือ?”
“เจ้ามีวิธีการอันใดก็มาเลย ข้าจะรอดู” ลู่เฉินเอ่ยด้วยสีหน้าดูถูก
เมื่อได้ยินเช่นนี้ มนุษย์หินก็โกรธจัด “ดูซิว่าข้าจะฆ่าเจ้าได้อย่างไร!”
ยามนี้พื้นดินโดยรอบพลันสั่นสะเทือน ผู้คนที่อยู่ใกล้เคียงต่างหวาดกลัวและวิ่งหนีไปทีละคน แต่ฟาเทียนไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี
ลู่เฉินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพาฟาเทียนไปที่ ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ เพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องเสียสมาธิในการดูแลอีกฝ่าย
มนุษย์หินตะคอกขึ้นว่า “ไปตายซะ!”
จากนั้นพื้นดินก็แยกออกจากกัน ลู่เฉินถูกพลังอันทรงพลังดูดลงไปที่พื้น จากนั้นพื้นดินก็ปิดสนิทลงอีกครั้ง
มนุษย์หินเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “แค่เจ้า? เจ้ากล้าดีอย่างไรมาสู้กับข้า?”
ทุกคนคิดว่าลู่เฉินตายแล้ว แต่ในยามนี้เอง ชายหนุ่มได้เปิดใช้ ‘เคล็ดวิชาหมื่นลี้’ จากนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นจากพื้น และพูดด้วยท่าทางสบาย ๆ ว่า “ข้าคิดว่า
