่ด้านหลังไม่ไกลนัก
เมื่อเห็นหินก้อนนี้ ฟาเทียนก็เอ่ยอย่างตะกุกตะกัก “หินพูดได้?”
“มันไม่ใช่หินพูดได้ แต่เป็นปีศาจชราที่ซ่อนอยู่ในหินก้อนนั้น” ลู่เฉินพูดอย่างใจเย็น
“ปีศาจชรา?” ฟาเทียนผู้นี้ตกใจ
มนุษย์หินยิ้มแปลก ๆ อยู่ตรงนั้น “ใช่แล้ว เจ้าอยู่ในขั้นหลอมแก่นแท้แต่มองออก นับว่าไม่ธรรมดาเลย!”
ยามนี้ถูฉีและคนอื่น ๆ พลันปรากฏตัวอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ไกล ๆ
หลังจากเห็นพวกเขา ฟาเทียนก็พูดอย่างสงสัยว่า “ผู้อาวุโส ดูพวกเขาสิ”
“เดาว่าพวกเขาคงเรียกมา” ลู่เฉินพูดราวกับว่าเขาเห็นอันใดบางอย่างในทันที
ฟาเทียนถามแปลก ๆ ว่า “พวกเขาสมรู้ร่วมคิดกับปีศาจหรือ?”
“ปีศาจ ใช้กับมนุษย์เท่านั้น” คำพูดของลู่เฉินทำให้มนุษย์หินหัวเราะคิกคัก
“ตลกงั้นหรือ?” ชายหนุ่มถามกลับ
มนุษย์หินมองลู่เฉินแล้วเอ่ยว่า “พ่อหนุ่ม ตราบใดที่เจ้าเชื่อฟังข้าตอนนี้ ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า มิฉะนั้นข้าจะทำลายพลังยุทธ์ของเจ้าและเอาเลือดของเจ้าไป”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ฟาเทียนตัวสั่นเทา
ลู่เฉินถามกลับไปว่า “เจ้ามีความสามารถหรือ?”
“ดูเหมือนเจ้าจะไม่รู้จริง ๆ ว่าข้าแข็งแกร่งแค่ไหน” มนุษย์หินพูดติดตลก
แต่ลู่เฉินกลับตอบว่า “ไม่ใช่ว่าเจ้าแข็งแกร่ง แต่ข้าไม่ได้เห็นเจ้าอยู่ในสายตาเลยสักนิด!”
“อันใดนะ?” มนุษย์หินเคยเห็นอัจฉริยะหลายคนและบางคนที่หยิ่งยโส แต่เขาไม่เคยเห็นคนบ้าที่มีพลังยุทธ์อ่อนแอเช่นนี้มาก่อน ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ
ส่วนคนจากสำนักพย
