บทที่ 372 ขู่ให้กลัวจนเผ่นแน่บไป
“ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะอยากลองวิธีตายแบบเดียวกับคนก่อนหน้านี้!”
ทันทีที่ลู่เฉินเอ่ยคำพูดเหล่านี้ออกมา ทุกคนก็พลันถอยหนีด้วยความหวาดกลัว ส่วนผู้นำกลุ่มนั้นก็ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังถูฉี “ศิษย์พี่ถู ระวังเจ้าหนุ่มนี้ด้วย”
“เป็นแค่ผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้ ไม่รู้ว่าพวกเจ้ากลัวอันใดกัน!” ถูฉีมองค้อนใส่
“ศิษย์พี่ถู ท่านไม่รู้อันใด เจ้าหนุ่มนี่เพิ่งฆ่าคนของเราในหมู่บ้านไปโดยไม่มีใครล่วงรู้”
ทว่าถูฉีไม่เชื่อและยังข่มขู่ลู่เฉินว่า “เจ้าหนุ่ม ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าจะใช้ศาสตราวุธหรือวิธีใด ถ้าเจ้าไม่อยากตาย เจ้าก็ตอบคำถามของข้ามาซะดี ๆ!”
ลู่เฉินหัวเราะเยาะ จากนั้นก็พูดขึ้นมาว่า “กุ่ยเจี๋ย ไปปรนนิบัติเขาให้ดี!”
หลังจากที่ทุกคนเห็นชายหนุ่มคุยกับ ‘ความว่างเปล่า’ อีกครั้ง พวกเขาก็ตกใจ ทว่าผู้นำกลับร้อนใจเสียเอง “ศิษย์พี่ถูมาแล้ว เขา…เขาสำแดงพลังแล้ว!”
ถูฉีมองเขม่นคนเหล่านี้
ยามนี้เอง กุ่ยเจี๋ยพลันทะยานไปหาถูฉีคนนั้น แต่ถูฉีสัมผัสได้ถึงบางอย่างจึงถลึงตามองมา “ที่แท้ก็เลี้ยงภูตไว้!”
เลี้ยงภูต?
ทุกคนมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง เมื่อถูฉีแบมือออก เสื้อคลุมของเขาก็เปล่งแสงสีทอง จากนั้นแสงสีทองก็ดูเหมือนจะห่อหุ้มบางอย่างเอาไว้ ก่อนจะปรากฏเงาสีดำขึ้นมา
เมื่อทุกคนเห็นเงาร่างสีดำประหลาดในแสงสีทองนั้นก็ถึงกับตกใจ
“ดูสิ เขาเลี้ยงจริงด้วย!”
“ที่แท้เจ้านี่ก็เป็นคนเลี้ยงภูต!”
“ไม่แปลกใจเลยว่
