บตะโกนมาแต่ไกลว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้าตายแน่!”
ลู่เฉินเย้ยหยัน ก่อนจะใช้เคล็ดวิชาเถาวัลย์ธรณีรัดคนผู้นั้นไว้ ทำให้คนผู้นั้นตกใจกลัวและพูดอย่างกังวลว่า “ศิษย์พี่ถู รีบช่วยข้าเร็วเข้า!”
ผู้คนที่จับตามองอยู่ไกล ๆ เริ่มพูดคุยกัน “ศิษย์พี่หลี่จะเป็นอันใดหรือไม่?”
“มีศิษย์พี่ถูอยู่ไม่ใช่หรือ?”
“ถูกต้อง ศิษย์พี่ถูไม่กลัวภูตของอีกฝ่าย และยังมีเคล็ดวิชาวิญญาณอันทรงพลังอีกด้วย” มีคนเห็นด้วย และคนอื่น ๆ ก็เผยสีหน้าคาดหวังออกมา
ถู่ฉีสร้างลำแสงสีทองบนร่างของเขา จากนั้นแสงสีทองก็กลายเป็นใบมีดบินกระทบกับเถาวัลย์ที่พื้นดินเหล่านั้น และตัดเถาวัลย์ที่พื้นดินออกทันที
ชายคนนั้นถอนหายใจอย่างโล่งอกหลังจากเป็นอิสระ “ขอบคุณศิษย์พี่ถู”
ถูฉีกลัวว่าลู่เฉินจะโจมตีอีกครั้ง เขาจึงโบกมือ แสงสีทองพลันห่อหุ้มร่างกายของลู่เฉินไว้ จากนั้นแสงสีทองนั้นก็กลายเป็นตาข่ายกักขังอีกฝ่ายไว้กับที่
ฟาเทียนตกตะลึงและคิดจะไปช่วย แต่แสงสีทองนั้นก็บินไปหาฟาเทียน
ฟาเทียนกล่าวอย่างกระวนกระวายว่า “ผู้อาวุโส!”
ลู่เฉินกลับหัวเราะและพูดว่า “กลอุบายแบบนี้ไม่มีค่าอันใดหรอก!”
พูดจบเขาก็ใช้ ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ เพื่อกลืนกิน ‘ตาข่าย’ นี้ แต่ถูฉีกลับหัวเราะเยาะ “การดักจับเจ้าเป็นแค่ก้าวแรก ขั้นต่อไปคือให้เจ้าลองใช้เคล็ดวิชาวิญญาณของข้า!”
ในเวลานี้ใบไม้สีทองพลันปรากฏขึ้นในมือของถูฉี
เมื่อถู่ฉีผู้นี้โบกแผ่นทองคำบนมือ มันก็ส่งเสียงประหลาดออกมา และเ
