าลู่เฉินคงตายแน่แล้ว
แต่ในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มได้เปิด ‘กำแพงพันชั้น’ สามร้อยชั้น แม้แต่ร้อยการโจมตีของคนเหล่านี้ก็ไม่สามารถทะลุผ่านได้
ผู้คนสำนักพยัคฆ์สวรรค์ต่างสงสัยว่าเกิดอันใดขึ้น
ชาวบ้านเริ่มพากันตื่นเต้น บางคนถึงกับเคารพลู่เฉินในฐานะผู้อาวุโส และบางคนก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อประจบเขา “ศิษย์น้อง เจ้าร้ายกาจยิ่ง!”
บางคนจ้องมองมาที่คนของสำนักพยัคฆ์สวรรค์และตะโกนขึ้น
“ยังไม่รีบไสหัวไปอีก?” ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกน
ชาวบ้านบางคนยังพูดว่า “ถ้าเจ้าไม่ไป เดี๋ยวศิษย์น้องของเราจะหักขาพวกเจ้า!”
…
ผู้คนของสำนักพยัคฆ์สวรรค์มองหน้ากัน ผู้นำกลุ่มนั้นพูดขึ้นว่า “จะต้องมีศาสตราอาคมอยู่ในตัวเขา ที่สามารถต้านทานคาถาของพวกเราเป็นแน่!”
ผู้คนจากสำนักพยัคฆ์สวรรค์เห็นด้วยกับคำพูดนี้
แต่บางคนก็ยังสงสัย “แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไป?”
“เขาเก่งเรื่องการป้องกัน แต่ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะเก่งเรื่องการป้องกัน!” หลังจากผู้นำกลุ่มพูดจบ เขาก็ให้ทุกคนโจมตีชาวบ้านและจับกุมหลวงจีนน้อย
ชาวบ้านถอยหนีด้วยความตกใจ ในขณะที่ชายชราหัวหน้าหมู่บ้านยิ่งกังวลมากขึ้น
ลู่เฉินเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “ข้าบอกว่าพวกเจ้าทำอันใดพวกเขาไม่ได้!”
คนเหล่านี้ไม่ได้จริงจังกับคำพูดนี้ และบางคนยังยั่วยุว่า “มาสิ โจมตีพวกข้า!”
“ถูกต้อง จัดการพวกเราหากเจ้ามีความสามารถ แทนที่จะพึ่งศาสตราอาคมเป็นเต่าหดหัว!”
“เจ้าหนู เจ้าเก่งเรื่องการป้องกันแต่เจ้าก็ทำอันใดเราไม่
