ได้เมื่อเจ้าโจมตี!”
ลู่เฉินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดว่า “ในเมื่อพวกเจ้าอยากตายนัก เช่นนั้นข้าจะให้พวกเจ้าสมหวัง!”
คนเหล่านี้ไม่ได้จริงจังกับมัน แต่ลู่เฉินมองไปที่ใดสักแห่งแล้วเอ่ยว่า “กุ่ยเจี๋ย ข้ามอบให้เจ้า!”
กุ่ยเจี๋ยพยักหน้า
หลังจากที่เห็นเขาพูดกับที่ว่างไร้ผู้คน ทุกคนก็คิดว่าชายหนุ่มผู้นี้คงถูกอาคม และบางคนก็หัวเราะเยาะเขา “เจ้าเด็กนี่แกล้งเป็นผีหรือ?”
“น่าขำยิ่งนัก!”
แต่ในเวลานี้เอง กุ่ยเจี๋ยนั้นก็เข้าสู่ร่างกายของคนคนหนึ่ง
ใบหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน จากนั้นเขาก็กรีดร้อง ล้มลงกับพื้นและกระตุก ดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด “ข้า วิญญาณของข้า!”
“เกิดอันใดขึ้น?” ผู้นำกลุ่มนั้นเริ่มกังวล
“มี มีบางอย่างเข้ามาในห้วงจิตวิญญาณของข้า และกำลังโจมตีจิตวิญญาณของข้า” คนผู้นั้นรู้สึกทรมานอย่างมาก
ทุกคนต่างสงสัยว่าเกิดอันใดขึ้น มีเพียงลู่เฉินเท่านั้นที่รู้ว่าราชันย์ภูตสงครามของเขาล้อมรอบและโจมตีวิญญาณของฝ่ายตรงข้าม
จิตวิญญาณของบุคคลนั้นต้องการที่จะต่อสู้กลับไป แต่ราชันย์ภูตสงครามตนนี้โปร่งใส เว้นแต่ฝ่ายตรงข้ามจะแข็งแกร่งมากและสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของมัน มิฉะนั้นเขาจะถูกทรมานให้ตายทั้งเป็น
และนี่คือความน่ากลัวของราชันย์ภูตสงคราม ฆ่าคนโดยที่มองไม่เห็น!
ในที่สุดชายคนนั้นก็จ้องไปที่เท้าของเขาแล้วกลอกตา ส่วนผู้คนจากสำนักพยัคฆ์สวรรค์ก็ตกใจกลัวและวิ่งหนีไป
กุ่ยเจี๋ยนั้นเป็นราชันย์ภูตสงคราม ไม
