งแต่กำเนิด”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลู่เฉินก็คิดว่าต้องมีบางอย่างผิดปกติกับเลือดของอีกฝ่าย และหัวหน้าหมู่บ้านก็พูดหลังจากที่เห็นลู่เฉินครุ่นคิดว่า “เมื่อครู่นี้ ผู้คนจากสำนักพยัคฆ์สวรรค์บอกว่าเราต้องมอบสมบัติ และสมบัตินั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่ามันคืออันใด?”
“ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่มีค่ามาก” ชายหนุ่มเดาว่าคนเหล่านั้นยอมตายเพื่อปกป้องมัน และมันต้องไม่ใช่สิ่งเลวร้าย
หัวหน้าหมู่บ้านอธิบายว่า “คาถาโลหิตบ้าคลั่ง”
“คาถาโลหิตบ้าคลั่ง?” ลู่เฉินได้สัมผัสกับสิ่งต่าง ๆ มามากมาย แต่นั่นเป็นเพียงในชั้นที่สามสิบหกของการเป็นเซียน ทว่าตอนนี้เขาได้ยินมันจากโลกมนุษย์อย่างมหาทวีปจิ่วโหยว จึงรู้สึกฉงนใจยิ่งนัก
“ถูกต้อง”
“คาถาโลหิตบ้าคลั่งมีความพิเศษอย่างไร?” ชายหนุ่มถาม
