องลู่เฉินค่อย ๆ จางลง และเงาครึ่งวิญญาณก็ถูกเขาลากไปด้านหน้า ชายหนุ่มใส่ตราประทับวิญญาณอีกครั้ง และในที่สุดเงาครึ่งวิญญาณนั้นก็หายไป
“แล้วมันล่ะ?”
“ตายแล้ว!” ลู่เฉินกล่าว
ชายชราหัวหน้าหมู่บ้านสัมผัสได้ทันทีว่าตนสามารถปลดปล่อยไอภูตผีได้ตามต้องการ แม้จะอ่อนแอลงเล็กน้อย แต่เขาก็มีความสุขมาก “ขอบคุณ!”
ลู่เฉินถอนตัวออกจากพื้นที่จิตวิญญาณ ในขณะที่ชายชราหัวหน้าหมู่บ้านพูดอย่างมีความสุขว่า “ข้าจะไปถามคนอื่น”
“อืม แต่รออยู่ข้างนอกก่อนสักครู่หนึ่ง ข้าจะพักผ่อนสักหน่อย แล้วข้าค่อยเรียกหาพวกเจ้า!” ลู่เฉินกำชับกับชายชราหัวหน้าหมู่บ้าน
ชายชราหัวหน้าหมู่บ้านพยักหน้าและออกจากที่นี่ไป
หลังจากนั้น ชายหนุ่มเพียงโบกมือ ร่างครึ่งวิญญาณก็ปรากฏขึ้น ทว่าหาได้มีความทรงจำไม่ แต่เขามีตราประทับวิญญาณของลู่เฉิน ดังนั้นลู่เฉินจึงสามารถใช้มันเป็น ‘หุ่นเชิด’ ได้
“เงาครึ่งวิญญาณเยี่ยงนี้ ดีที่สุดที่จะทำให้มันกลายเป็นราชันย์ภูตสงคราม!” จู่ ๆ ชายหนุ่มก็หัวเราะอย่างชั่วร้าย
ลู่เฉินเริ่มประทับ ‘อักขระ’ แปลก ๆ ทีละตัว ๆ ลงบนครึ่งเงาวิญญาณ จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งเค่อ ดวงตาของชายผู้นั้นก็เปล่งแสงสีดำ ทั้งยังเอ่ยด้วยความเคารพว่า “นายท่าน!”
“ข้ามอบชื่อให้เจ้า กุ่ยเจี๋ย!”
“ขอรับ นายท่าน!” กุ่ยเจี๋ยตอบ
ลู่เฉินมองไปที่มันแล้วกล่าวว่า “เจ้าจงล่องหนเสีย!”
“ขอรับ! นายท่าน!”
ลมหายใจต่อมา กุ่ยเจี๋ยนี้ก็กลายเป็น ‘โปร่งใส’ และพูดอย่างต
