รือ?”
“ใช่ เพราะคนที่นั่นตาบอดกันหมด”
ลู่เฉินรู้สึกสงสัย “พวกเขาตาบอดกันหมดหรือ?”
“ตามคำบอกเล่าของชาวบ้านที่นั่น พวกเขาอยู่ที่นี่มาหลายชั่วอายุคน และทุกคนก็ตาบอดตั้งแต่กำเนิด” ฟาเทียนตอบ
ชายหนุ่มรู้สึกงุนงง “ถ้าอย่างนั้นพวกเขาก็แต่งงานกันในหมู่บ้าน?”
“ไม่ มีคนจากหมู่บ้านอื่นด้วย แต่คนจากหมู่บ้านอื่นไม่ได้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านสำหรับคนตาบอด พวกเขาอาศัยอยู่บนภูเขาหลังหมู่บ้านคนตาบอด” ฟาเทียนอธิบาย
นี่จึงยิ่งทำให้เขารู้สึกประหลาดใจ “หมู่บ้านนี้แปลกเกินไป”
“นั่นสิ แต่ทุกคนชินแล้ว ทว่าเมื่อมีคนแปลกหน้ามาที่นี่ พวกเขาจะไปหาชาวบ้านที่นี่ และชาวบ้านเหล่านี้ก็เรียบง่ายมาก” ฟาเทียนตอบ
“เช่นนั้น หากเราจะไปที่สำนักแมลงวิญญาณหรือที่อื่น ๆ เราต้องไปถามพวกเขาหรือ?”
“ใช่ พวกเขารู้จักป่าอาทิตย์อัสดงแห่งนี้ดี โดยเฉพาะในอดีต รู้ดีกว่าคนทั่วไปมาก”
ลู่เฉินเข้าใจแล้วจึงพูดว่า “ไปดูกันเถิด”
ฟาเทียนก้าวตามไป แต่เขาสงสัยว่าอีกฝ่ายรู้ได้อย่างไรว่ามีหมู่บ้านเล็ก ๆ อยู่ที่นั่น ทว่าลู่เฉินไม่ได้พูดอันใด และเขาก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยถาม ดังนั้นเขาจึงได้แต่ก้าวเท้าเดินตามไป
เพราะมีเส้นทางมากมายรอบ ๆ นี้ ทุกครั้งที่ฟาเทียนไม่รู้ว่าจะไปที่ใด ลู่เฉินก็สามารถเลือกได้อย่างราบรื่น สิ่งนี้ทำให้ฟาเทียนมองเขาด้วยความชื่นชม “ผู้อาวุโส ท่านเคยมาที่นี่หรือ?”
“ไม่เคย”
“ไม่เคยมาที่นี่? แล้วท่านรู้ได้อย่างไรว่าควรไปทางไหน?” ฟาเทียนแปล
