ฉินเช่นไร จิตวิญญาณของชายหนุ่มกลับไม่อาจถูกทำลาย ราวกับว่ามีพลังของวิญญาณแข็งแกร่งที่คอยช่วยเขาอยู่
สิ่งนี้ทำให้ชายชราตีเหล็กรู้สึกเหลือเชื่อ และจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจ
ลู่เฉินไม่ได้ตอบสิ่งใด เพียงแสดง ‘เคล็ดทลายอักขระ’ ออกมาเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำลาย ‘ค่ายกลอักขระยันต์’ ที่อยู่รอบ ๆ อีกฝ่ายได้ทั้งหมด
ภาพดังกล่าวทำให้วิญญาณของชายชราตีเหล็กเกิดความตกตะลึงขึ้นมา และเอ่ยออกมาอย่างติดขัด “นี่ เป็นไปได้อย่างไร?”
“เป็นเช่นไร? อิสระหรือไม่?” ลู่เฉินดึงมือกลับมาพลางยิ้มและมองอีกฝ่าย
ชายชราตีเหล็กคิดจะหนีออกไป แต่ผลคือพบว่าบนวิญญาณของตนนั้นมีตราประทับอยู่มากมาย และตราประทับนี้ก็สว่างวาบอยู่บนหน้าผากของวิญญาณตนเอง
“นี่เป็นตราประทับวิญญาณชนิดหนึ่ง”
“ตราประทับวิญญาณ?” ชายชราตีเหล็กไม่รู้ว่าหมายถึงสิ่งใด
ลู่เฉินแสยะยิ้มชั่วร้ายออกมา “หมายความว่าหากข้าอยากให้เจ้าตาย เจ้าก็จะกลายเป็นเถ้าถ่านไปในทันที!”
“ว่าอย่างไรนะ!” ชายชราตีเหล็กร้องขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว
ชายหนุ่มจ้องมองไปยังชายชราตีเหล็กพลางเอ่ยถามขึ้นมา “ว่ามาเถิด ผู้ใดให้เจ้าชิงรากวิญญาณของข้าไป และพันธมิตรชิงรากวิญญาณของพวกเจ้ามีที่มาที่ไปอย่างไร?”
