องลู่เฉิน แต่หลังจากที่ชายหนุ่มแสยะยิ้มชั่วร้าย ไอภูตผีก็สลายไปทันที
สำหรับสุราที่อยู่ในร่างกาย พลังนั้นถูกลู่เฉิน ‘บีบให้แห้ง’ และแม้แต่พลังเหล่านี้ก็ถูกเปลี่ยนเป็นจากจุดหยางเป็น ‘แก่นมรรตัย’ ทำให้จุดหยางแข็งแกร่งยิ่งขึ้น
“ไม่เลว ช่วยได้มาก!” เมื่อเขากล่าวคำนี้ออกมา ทุกคนก็ตกตะลึง
เสี่ยวเอ้อร์พูดแปลก ๆ “ท่านสบายดีหรือไม่?”
“เหตุใดต้องเกิดอันใดขึ้นด้วยเล่า?” ชายหนุ่มมองไปยังเสี่ยวเอ้อร์ด้วยรอยยิ้ม
คนอื่น ๆ ก็ถามเช่นกัน
ทว่าลู่เฉินไม่ตอบพวกเขา เพียงกล่าวกับเสี่ยวเอ้อร์แทน “เป็นอย่างไรบ้าง? ข้าขอพบเถ้าแก่เนี้ยของเจ้าได้หรือยัง?”
“โปรดตามข้ามา!” เสี่ยวเอ้อร์ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเป็นผู้นำทาง และในขณะเดียวกันก็คืนศิลาวิญญาณนับล้านก้อนให้กับอีกฝ่าย
จากนั้นก็พาชายหนุ่มไปที่ชั้นลอย คนเหล่านั้นไม่กล้าตามไปเมื่อเห็นป้ายว่าผู้ที่ไม่ได้รับอนุญาตห้ามเข้า ทำได้เพียงเฝ้าดูลู่เฉินกับเสี่ยวเอ้อร์ที่หายตัวไป
เมื่อลู่เฉินเข้าไปในชั้นลอย เขาก็คาดไม่ถึงว่าจะเป็นทางเดินยาวสายหนึ่ง
หลังจากเดินไปได้หลายสิบก้าวก็มีประตูหินบานหนึ่ง เสี่ยวเอ้อร์เคาะประตูหินสองสามครั้งแล้วพูดด้วยความเคารพว่า “เถ้าแก่เนี้ย”
“มีธุระอันใดหรือ?” เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งถามขึ้น
เสี่ยวเอ้อร์พูดอย่างสุภาพว่า “มีคนดื่มสุราที่ศาลาแล้วไม่เป็นอันใดขอรับ ข้าจึงพาเขามาที่นี่!”
“โอ้? งั้นหรือ?”
“ใช่ขอรับ!” เสี่ยวเอ้อร์ตอบรับ
“ไม่ใช่สุราหมด
