อายุหรอกหรือ?” ผู้หญิงคนนั้นถามอย่างแปลกใจ
เสี่ยวเอ้อร์พูดอย่างเคร่งขรึมว่า “เขาดื่มสุราหมายเลขศูนย์ขอรับ”
“อันใดนะ?”
ยามนี้เองที่ประตูหินเปิดออกทันที และด้านในก็เต็มไปด้วยความมืด
เสี่ยวเอ้อร์โยนไหเปล่าลงไป จากนั้นหญิงในความมืดก็เอ่ยปากว่า “ถอยไป ข้าจะคุยกับเขา”
เสี่ยวเอ้อร์หันหลังกลับและจากไปทันที
ชั่วขณะนั้น เหลือเพียงลู่เฉินและหญิงสาวในความมืดเท่านั้น
“เจ้าคือคุณชายตระกูลลู่หรือ?” ผู้หญิงในความมืดถามหลังจากกวาดตามองอยู่ครู่หนึ่ง
ชายหนุ่มกลับรู้สึกสงสัย “เจ้ารู้จักข้าหรือไม่?”
“คุณชายตระกูลลู่ ผู้ใดจะไม่รู้จักผู้ที่มีชื่อเสียงเกรียงไกรช่วงนี้บ้าง” ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะ
ลู่เฉินทำได้เพียงยิ้มอย่างขมขื่น “แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ามาที่นี่เพื่ออันใด?”
“พูดตามตรง ผู้ที่มาที่นี่มีเพียงประเภทเดียวเท่านั้น”
“โอ้? แบบไหน?”
“มาเพื่อหาสุราดี ๆ และสุราพวกนี้ก็หาจากข้างนอกไม่ได้” ผู้หญิงคนนั้นตอบ
ลู่เฉินพยักหน้าและพูดว่า “เกือบถูก”
“บอกมาเถิด เจ้าต้องการสุราใด?” ผู้หญิงคนนั้นถาม
“สุราที่เหมือนช่างตีเหล็กชรา”
ทว่านี่กลับทำให้หญิงคนนั้นประหลาดใจ “เหมือนกับช่างตีเหล็กชราหรือ?”
“ใช่ ช่างตีเหล็กชราที่อยู่ใกล้กับตระกูลลู่ของข้า ไม่ใช่ว่าเจ้าไม่รู้จักเขาหรอกนะ?”
“รู้จัก เขามาที่นี่ทุกวัน ข้าจะไม่รู้จักเขาได้อย่างไร?” หญิงสาวหัวเราะ
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็เอามาชุดหนึ่งเถิด” ลู่เฉินพูดเสียงเรียบ
ผู้หญิง
