บทที่ 358 ร่างวัชระอมตะ?
“เช่นนั้นก็ได้!” เขากล่าวขณะมองไปยังชายร่างทอง แล้วจากนั้นก็เปิดใช้งานค่ายกลรอบด้านทันที
ชายร่างทองขมวดคิ้ว “ที่แท้เจ้าก็วางค่ายกลที่นี่!”
“ไม่อย่างนั้นจะล่อเจ้ามาที่นี่หรือ?” ลู่เฉินยิ้มให้อีกฝ่าย
ชายร่างทองจึงเอ่ยเย้ยหยันว่า “เจ้าคงไม่คิดว่าค่ายกลหนึ่งนั้นจะโค่นข้าได้หรอกนะ?”
“ลองดูก็รู้แล้วมิใช่หรือ?” เอ่ยจบ ฟ้าก็ผ่าลงมากระทบร่างของชายร่างทองโดยตรง
ชายร่างทองไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลยสักนิด
“นี่…” ลู่เฉินเริ่มสงสัย
ชายร่างทองหัวเราะร่า
แล้วลู่เฉินก็ถึงบางอ้อ “ผิวของเจ้าสร้างขึ้นมาจากทองคำ เลยล่อสายฟ้านี้ไปที่พื้นได้”
“พ่อหนุ่ม เจ้ารู้มากเสียจริงนะ!” ชายร่างทองหัวเราะแปลก ๆ
“ก็พอไหว” สิ้นคำของเขา ค่ายกลกลางอากาศก็แปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิง
ชายร่างทองจึงอดหัวเราะไม่ได้ “เจ้ามีค่ายกลอยู่แค่ไหนกันแน่?”
“ก็ไม่มาก” ลู่เฉินพูดด้วยท่าทีเป็นกันเอง
ชายร่างทองตะคอกกลับมาทันที “เช่นนั้นก็อย่าหวังจะทำร้ายข้าได้!”
หลังจากพูดจบ ชายร่างทองก็รวบรวมลำแสงสีทองให้เป็นเกราะป้องกันสีทอง และเมื่อเปลวเพลิงกระทบเกราะป้องกัน มันก็ไม่ได้แตกออกแต่อย่างใด
ชายร่างทองจึงมีท่าทางภาคภูมิใจอย่างยิ่ง “ข้าคิดว่าเจ้าสร้างความวุ่นวายครั้งใหญ่ในแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด เพราะเจ้ามีพลังมาก แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเจ้าก็คงจะแค่นั้น”
“เจ้าคงไม่คิดว่าข้าทำอันใดเจ้าไม่ได้จริง ๆ หรอกนะ?” ลู่เฉินพูดด้วยท่าทีสบ
