บทที่ 353 รวมพลังโจมตีห้าคน แล้วอย่างไรเล่า?
ลู่เฉินเพียงยิ้มให้กับราชันย์แมลงลมที่ยืนอยู่ตรงนั้น “อยากลองหรือไม่เล่า?”
“เจ้ามีพลังใหม่อันใด?” ราชันย์แมลงลมดูแคลน ส่วนชายหนุ่มก็นำธนูเงามารออกมา
“ธนูอีกแล้วหรือ?” ราชันย์แมลงลมไม่ได้จริงจังกับมันนัก
“ที่พระราชวังก่อนหน้านี้ เจ้าก็เคยลิ้มรสมันมาแล้วมิใช่หรือ” ลู่เฉินมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม ขณะที่ราชันย์แมลงลมตะคอกกลับมา “ข้าเคยลองแล้วอย่างไรเล่า!”
“เช่นนั้นแล้ว เจ้าก็น่าจะรู้ว่ามันทรงพลังเพียงใด”
“นั่นเพราะข้าสะเพร่าเอง! ที่ปล่อยให้เจ้าโจมตีได้! แต่ตอนนี้ข้าจะไม่ให้โอกาสเจ้า!” หลังจากที่ราชันย์แมลงลมพูดจบ กระแสลมรอบ ๆ ตัวเขาก็ก่อตัวเป็นชั้นเกราะกำบัง
ลู่เฉินยิ้ม “เจ้าคงจะไม่ได้คิดว่าข้าจะทำลายเกราะของเจ้าไม่ได้ใช่หรือไม่”
“ไร้สาระ แน่นอนว่าเจ้าไม่สามารถทำลายมันได้!”
แล้วชายหนุ่มก็หัวเราะอย่างชั่วร้าย “เช่นนั้นก็จงดูให้ดี!”
หลังจากพูดจบ เขาก็ถือคันธนูและโคจรพลัง จากนั้นคันธนูก็ก่อลูกธนูจำนวนมากในคราวเดียว ไม่จำเป็นต้องรวมพลังเป็นเวลานานเหมือนก่อนหน้านี้เพื่อปล่อยลูกธนูที่ทรงพลัง
“ขั้นหลอมแก่นแท้ มันแตกต่างจริง ๆ!” ลู่เฉินลอบหัวเราะอย่างลับ ๆ
แต่ราชันย์แมลงลมยังคงเต็มไปด้วยความมั่นใจและพูดว่า “เจ้าหนุ่ม ข้าจะบอกเจ้าให้ว่าข้าอยู่ในขั้นแปลงเซียน และเกราะลมของข้าต้านทานการโจมตีของปรมาจารย์ขั้นแปลงเซียนได้ไม่มีปัญหา!”
“เช่นนั้นเจ้ากล้ารับธนูจ
