ากข้าหรือไม่”
“เหตุใดจะไม่กล้า!” ราชันย์แมลงลมเห็นว่าไม่มีใครมาช่วยลู่เฉิน ดังนั้นเขาย่อมยินดีที่จะรอรับการโจมตี
ชายหนุ่มมองเขาด้วยรอยยิ้ม “เยี่ยม ประเสริฐมาก!”
ราชันย์แมลงลมหัวเราะ “รอจนกว่าพวกเขาทั้งสี่จะมา มาดูกันว่าพวกข้าจะฆ่าเจ้าอย่างไร!”
ลู่เฉินนำเม็ดยาออกมารวมกับไข่มุกรวบรวมวิญญาณเพื่อดูดซับพลังปราณอย่างรวดเร็ว ซึ่งได้เพิ่มพลังของลูกธนูเป็นสองเท่า
เมื่อเห็นสิ่งนี้ ราชันย์แมลงลมก็พึมพำกับตัวเอง “ชายผู้นี้ เขาใช้ลูกธนูที่ทรงพลังขนาดนั้นได้หรือ”
เมื่อเห็นว่าลูกธนูกำลังส่งเสียงหวีดหวิวราวกับว่ามันกำลังจะบินออกไป เขาก็หัวเราะ “พร้อมหรือไม่?”
“ไร้สาระ! เอาเลย!” ราชันย์แมลงลมยังคงดูหมิ่นอีกฝ่าย และคิดว่าเกราะลมของตนในยามนี้จะไม่ถูกคนผู้นี้โจมตีอีกเหมือนคราที่อยู่ในพระราชวัง
เพียงแต่ราชันย์แมลงลมคาดไม่ถึงว่าลู่เฉินที่ฝึกถึงขั้นหลอมแก่นแท้ ควบคู่ไปกับการดูดซับพลังปราณอันทรงพลัง จะทำให้ลูกธนูนี้ไม่ธรรมดา
ดังนั้นเมื่อศรพุ่งออกไป มันก็มีความรวดเร็วอย่างยิ่ง
เพียงกระแทกม่านลมครั้งเดียว ม่านลมก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ ราวกับกระจก และพลังที่เหลือของมันได้พุ่งเข้าใส่ตันเถียนของคู่ต่อสู้อย่างแรง ทำให้เกิดคราบเลือดปรากฏบนตันเถียน!
ไม่เพียงแค่นั้น ราชันย์แมลงลมยังถูกกระแทกขึ้นไปในอากาศด้วยแรงกระแทกอันทรงพลัง แต่ท้ายที่สุดแล้วฝ่ายตรงข้ามก็เป็นยอดฝีมือผู้ใช้พลังธาตุลมที่ทรงพลัง ดังนั้นหลังจากม้วนตัวกลาง
