อากาศไม่กี่ครั้ง เขาก็ทรงตัวแล้วลอยไปในระยะไกล
หลังจากมองไปที่เลือดบนตันเถียน เขาก็เบิกตากว้างพร้อมตวาดลั่น “เจ้า!”
“ไม่เลว ศรเดียวยิงเจ้าไม่ทะลุ!” ลู่เฉินชื่นชมความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้อย่างอดไม่ได้
ราชันย์แมลงลมรู้สึกหงุดหงิด “ข้าก็นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะทำร้ายร่างกายข้าได้!”
ชายหนุ่มถามอย่างอารมณดี “เจ้าอยากลองอีกครั้งหรือไม่เล่า?”
“เจ้าไม่มีโอกาสนั้นแล้ว!” หลังจากที่ราชันย์แมลงลมพึมพำ แมลงที่อยู่รอบข้างก็รุมเข้ามา ราวกับว่าพวกมันกำลังจะโจมตีลู่เฉิน ขณะที่คนถูกโจมตีกลับเอ่ยพลางยิ้มออกมา “ดูเหมือนเจ้าจะลืมไปสิ่งหนึ่งกระมัง”
“อันใด?”
“ข้าไม่กลัวแมลง แต่แมลงกลัวข้า!” ลู่เฉินกล่าว จากนั้นแมลงก็กระจัดกระจายไปราวกับว่าพวกมันเจอสิ่งที่น่าหวาดกลัว
สิ่งนี้ทำให้ราชันย์แมลงลมหดหู่ใจอย่างมาก “นี่มันเกิดอันใดขึ้น?”
“เจ้าควรรู้” ชายหนุ่มมองไปที่ราชันย์แมลงลม แต่ราชันย์แมลงลมจะรู้ได้อย่างไร เขาจึงเอาแต่กระวนกระวายไม่หยุด “บอกข้ามาว่าเกิดอันใดขึ้น!”
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะโง่เกินไป”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ราชันย์แมลงลมก็กัดฟันด้วยความโกรธ “เลิกพล่าม อีกประเดี๋ยวก็ถึงเวลาตายของเจ้า!”
“เจ้ากำลังรอคนอยู่กระมัง” ลู่เฉินยิ้ม
ราชันย์แมลงลมตกใจ “เจ้ารู้ได้อย่างไร?!”
“เห็นได้ชัดว่าเจ้ากำลังถ่วงเวลา และมีเพียงจุดประสงค์เดียวสำหรับสิ่งนี้ นั่นคือการรอผู้อื่น” ชายหนุ่มกล่าวด้วยท่าทีสบาย ๆ
ราชันย์แมลงลมเอ่ยอย่างเย็นชา “
