บทที่ 350 เกิดการเล่นแร่แปรธาตุ มีความยากเพิ่มขึ้น!
บนท้องนภาอันกว้างใหญ่ ลู่เฉินได้พบราชันย์แมลงลมผู้นั้น
เห็นเพียงราชันย์แมลงลมนี้กลายเป็นเพียงแมลงโปร่งแสงตัวหนึ่งบินลอยอยู่บนอากาศ เมื่อเพิ่มกลิ่นอายเข้าไปก็ดูราวกับสายลมที่ลอยไปมา ดังนั้นถึงแม้จะเป็นผู้คนขั้นแปลงเซียนก็ไม่สามารถสัมผัสการมีตัวตนของเขาได้
แต่ลู่เฉินกลับตามหาจนพบ เขาเผยรอยยิ้มก่อนจะนำธนูเงามารออกมา และแสร้งพูดขึ้นมาเสียงดัง “ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ที่ไหน!”
ทุกคนต่างแปลกใจว่าชายหนุ่มรู้ได้อย่างไร โดยเฉพาะหนานเหยาที่พูดขึ้นมาด้วยความสงสัย “อาจารย์ ท่านรู้จริงหรือว่าเขาอยู่ที่ใด?”
“อืม!” ลู่เฉินขานรับ องค์จักรพรรดิและคนอื่น ๆ หันมองหน้ากัน แต่ราชันย์แมลงลมที่บินลอยอยู่บนท้องฟ้านั้นกลับคิดว่าลู่เฉินกำลังหลอกตนอยู่ ดังนั้นเขาจึงหัวเราะขึ้นมา “ลำพังเจ้าที่เป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐาน ยังคิดจะตามหาข้า? ช่างไร้เดียงสาเสียจริง!”
ไม่เพียงแต่ราชันย์แมลงลมเท่านั้นที่คิดว่าอีกฝ่ายกำลังกล่าวความเท็จอยู่ แม้แต่เฮยเม่ยที่มองดูอยู่ยังคิดว่าครั้งนี้ลู่เฉินคงจะโกหก
ทว่าใครจะคิดว่ามวลพลังบนร่างของเขากลับแข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อย ๆ และเงาศรที่หลอมอยู่บนคันธนูยังแข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน
นอกจากนี้ ลู่เฉินยังใช้มือข้างหนึ่งไปหยิบเม็ดยาบางส่วนที่ปล้นมาจากแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดออกมา และดูดซับพลังจากเม็ดยานี้ต่อหน้าผู้คนจนกลายเป็นพลังที่คันธนู
ภาพดัง
