นอาจารย์ของเจ้ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ถึงอย่างไรขั้นสร้างรากฐานเช่นนั้น ถูกข้าตบสักที หากวิญญาณไม่แตกสลายก็ไม่มีทางเลิกราแน่!”
หนานเหยาหน้าถอดสีและรีบวิ่งไปทันที “ท่านอาจารย์!”
แต่เมื่อหนานเหยาวิ่งไปที่กองซากปรักหักพัง กลับเห็นเพียงเศษกระดาษกระจายอยู่รอบ ๆ
“นี่มัน…!” หนานเหยาหยิบกระดาษขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ
ตอนนี้เอง เสียงของลู่เฉินพลันดังขึ้นรอบ ๆ “อันใดนะ? เจ้าคิดว่าเจ้าฆ่าข้าได้งั้นหรือ?”
เมื่อได้ยินเสียงนี้ หนานเหยารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง “ท่านอาจารย์ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
“ข้าคาดว่าเขาจะลอบโจมตีข้าอยู่แล้ว ดังนั้นข้าจึงใช้เคล็ดวิชามนุษย์กระดาษแทนที่” ลู่เฉินหัวเราะในความมืด ส่วนหนานเหยาก็ถามอย่างประหลาดใจ “เคล็ดวิชามนุษย์กระดาษแทนที่?”
“มันเป็นเคล็ดวิชาลับ มนุษย์กระดาษขยับได้!” ชายหนุ่มยิ้ม
หนานเหยาหน้าถอดสีด้วยความตกใจ “เคล็ดวิชาลับการเคลื่อนไหวที่แปลกประหลาดที่สุด?”
“เกือบแล้ว” ลู่เฉินไม่ได้พูดอันใดมากนัก แต่หนานลัวและผู้คนที่อยู่ตรงนั้นพลันตกใจ ส่วนมู่ตู๋ซานั้นยังคงไม่เชื่อ “เป็นไปไม่ได้ เจ้ารู้จักเคล็ดวิชาลับเช่นนี้ได้อย่างไร”
“เจ้าไม่เชื่อข้าหรือ? เช่นนั้นเดี๋ยวสร้างอีกสองสามตัวให้เจ้าเล่นก็แล้วกัน!”
หลังจากพูดจบ เขาก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง หากมองผ่าน ๆ จะพบว่าเขาไม่มีความแตกต่างกับอีกฝ่ายเลย แต่หากมองใกล้ ๆ ก็จะพบแสงสีขาวจาง ๆ บนผิว
แสงสีขาวชั้นนี้ยากที่จะมองเห็นได้ชั
