บทที่ 341 ผู้ที่ซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มทหารยามเกราะดำในจวน
ลู่เฉินกลับยิ้มอย่างชั่วร้ายออกมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อจิตวิญญาณหลักสองดวงหลอมรวมกันแล้วระเบิดวิญญาณอันทรงพลังสายหนึ่งออกมาโจมตี ลู่เฉินก็ไม่คิดจะหลบเลี่ยง และยังปล่อยให้พลังวิญญาณของทั้งสองพุ่งเข้าใส่ร่างของตน
ทุกคนคิดว่าลู่เฉินจะกรีดร้องแล้วสลบไป
แต่สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือ ลู่เฉินไม่เป็นอันใด ทั้งยังส่งยิ้มให้กับจิตวิญญาณหลักที่หลอมรวมกัน “พวกเจ้า เล่นกันพอหรือยัง?”
“เหตุใดเจ้าถึงไม่เป็นอันใดเลย?” หลิงหั่วซาตกใจ แต่หลิงสุ่ยซารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงตะโกนว่า “เขาต้องมีศาสตราวุธป้องกันวิญญาณแน่!”
ศาสตราวุธป้องกันวิญญาณเป็นศาสตราวุธที่ล้ำค่ามาก
ดังนั้นเมื่อหลิงหั่วซาพูดเช่นนี้ออกมา เขาจึงรู้สึกหวาดกลัว และพาจิตวิญญาณหลักรีบพุ่งออกไป หมายจะออกจากที่นี่ แต่ค่ายกลโดยรอบได้เปิดใช้งานแล้ว จะออกไปง่าย ๆ ได้อย่างไร
ดังนั้นหลังจากที่จิตวิญญาณหลักหลอมรวมกันก็ยังไม่ได้ออกไป จึงถูกล้อมรอบด้วย ‘ฟองอากาศ’ สีดำที่ปรากฏขึ้นในอากาศ ทำให้จิตวิญญาณหลักที่หลอมรวมแล้วไม่สามารถหลบหนีได้
ทุกคนพลันตกตะลึง
หนานเหยาหัวเราะเบา ๆ “คิดจะหนี? เจ้าไม่ถามท่านอาจารย์ของข้าหน่อยหรือ!”
หลิงหั่วซานั้นไม่ยินดี และพูดกับหลิงสุ่ยซาอย่างกระวนกระวายใจว่า “จะทำอย่างไรดี?”
“เผาจิตวิญญาณหลักเถิด!” หลิงสุ่ยซาจนปัญญาแล้ว แต่หลิงหั่วซาพลันเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “อัน
