บทที่ 340 พวกเจ้าทำได้แค่คุกเข่า!
“ดูอาจารย์ของเจ้าสิ เขาดูสงบมาก ท่าทางไม่กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย” หนานลัวมองไปที่นั่นและพบว่าลู่เฉินยังคงไม่สนใจสิ่งใด
สิ่งนี้ทำให้หนานเหยารู้สึกงุนงง “ใช่ อาจารย์ของข้ายังสบายดีอยู่จริง ๆ”
เฮยเม่ยที่เฝ้าดูอยู่ข้างนอกก็เห็นเช่นกัน ดังนั้นนางจึงรู้สึกไม่สบายใจและเริ่มเคร่งเครียดขึ้นมา
แต่หลิงหั่วซาที่อยู่กลางอากาศมองลงมาที่ลู่เฉินในค่ายกล และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าหนุ่ม ถ้าเจ้าไม่อยากตาย เจ้าก็ก้าวออกจากค่ายกลเสียตั้งแต่ตอนนี้ ข้ายังไว้ชีวิตเจ้าได้ มิฉะนั้นเจ้าจะระเบิดไปพร้อมกับที่นี่ จนจมอยู่ในซากปรักหักพังหลังจากเม็ดยาระเบิดขึ้นแล้ว”
“ซากปรักหักพัง อย่างเจ้าน่ะหรือ?” ลู่เฉินเอ่ยอย่างดูถูก
หลังจากที่หลิงหั่วซาถูกดูหมิ่นอีกครั้ง เขาก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย “เจ้าหนุ่ม คิดว่าข้าล้อเจ้าเล่นอย่างนั้นหรือ?”
“อย่าเสียเวลา มาเร็วเข้า!” ลู่เฉินคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
หลิงหั่วซาโกรธจัดขึ้นมาทันที “ได้ ฆ่าจะบอกให้รู้ว่าพวกเราแข็งแกร่งแค่ไหน!”
พูดจบ หลิงหั่วซากับหลิงสุ่ยซาก็เหลือบมองกันและกัน ก่อนที่พวกเขาจะปลดปล่อยพลังปราณอันทรงพลังสองสายไปที่เม็ดยาเหล่านั้น
ทุกคนคิดว่าเม็ดยาจะระเบิดและทำลายสิ่งของที่อยู่โดยรอบทั้งหมดในทันที บางคนถึงกับปิดหูไม่กล้าฟังเสียงที่ดังสนั่น
มีเพียงลู่เฉินเท่านั้นที่ยังคงสงบ และมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม
จากนั้นทุกคนก็เห็นภาพอัน ‘น่าสยดสย
