ค่ะ ท่านพ่อ!”
จากนั้นเสียงนั้นจึงหายไป เฮยเม่ยจึงตกตะลึงขึ้นมา “เจ็ดมือสังหารแห่งแดนทักษิณา?”
“ใช่ เจ็ดมือสังหารแห่งแดนทักษิณา ถึงแม้จะเป็นเพียงขั้นแปลงเซียนระดับต้น แต่พวกเขามีฝือด้านลอบสังหาร ดังนั้นความสามารถของพวกเขาค่อนข้างพิเศษ และเมื่อร่วมมือกันขึ้นมา การจะจัดการปรมาจารย์ขั้นแปลงเซียนคนหนึ่งนั้น นับว่าไม่ใช่ปัญหา!” พระสนมอู่พูดด้วยความมั่นใจ
เฮยเม่ยถอนหายใจพลางเอ่ยออกมา “เช่นนั้นก็ดี”
“ไปรอที่เดิม คอยดูว่าจะมีคนติดต่อเจ้าหรือไม่” เมื่อพระสนมอู่พูดจบ จึงส่งเฮยเม่ยออกไป เฮยเม่ยขานรับและออกไปจากที่นี่ทันที
องค์ชายเจ็บกลับรู้สึกไม่ยินดีนัก “ท่านแม่ ท่านคิดว่าเจ้าหนุ่มผู้นี้แท้จริงแล้วคือใครกัน? เหตุใดจึงทำลายแดนศักดิ์สิทธิ์นี้ได้?”
“จะไปสนใจเขาทำไม เพียงแค่มีเจ็ดมือสังหารนี้ เขาจบเห่แน่” พระสนมอู่พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แต่องค์ชายเจ็ดยังกังวลใจเล็กน้อย “ท่านแม่ ครั้งนี้จะไหวจริงหรือ?”
“วางใจเถิด เจ็ดมือสังหารแห่งแดนทักษิณา เคยสังหารปรมาจารย์ขั้นแปลงเซียนกลุ่มใหญ่มาแล้ว และพวกเขาไม่สามารถลงมาจากภูเขาได้ง่าย ๆ แต่เมื่อลงมาแล้วก็คงไม่กลับไปมือเปล่าเช่นกัน!”
องค์ชายเจ็ดจึงวางใจขึ้นมา “เช่นนั้นก็ดี”
แววตาของพระสนมอู่ฉายชัดถึงความเย็นชา
…
ลู่เฉินและหนานเหยาไม่รู้ว่าแดนศักดิ์สิทธิ์ได้ส่งเจ็ดมือสังหารแห่งแดนทักษิณาออกมาแล้ว ขณะนั้นพวกเขายังคงเดินทางไปยังแดนทักษิณาและกำลังจะถึงในวันรุ่ง
