ทั้งสองท่าน รู้สึกอย่างไรบ้าง?”
ทว่าเพราะบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้นรู้สึกเจ็บปวดแผ่นหลังมาก จึงไม่มีแรงที่จะพูดออกมา และเจ้าของเสียงนั้นกลับพูดขึ้นมาด้วยความร้อนใจ “เจ้าหนุ่ม เจ้า เหตุใดเจ้าจึงไม่เป็นอันใด?”
“เหตุใดข้าต้องเป็นอันใด?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองไปยังเสียงนั้น
เจ้าของเสียงนั้นมองไปที่อีกฝ่ายก่อนจะพูดออกมา “เจ้า เจ้าเป็นผู้ฝึกตนสองวิถี!?”
“สำคัญหรือ?” ชายหนุ่มแสยะยิ้มเหี้ยม
น้ำเสียงนั้นพูดด้วยความโมโหกราดเกรี้ยว “เจ้ารอก่อนเถิด ข้า ข้าไม่มีวันอภัยให้เจ้า!”
เมื่อพูดจบ ร่างโปร่งแสงแสงสีม่วงหายก็ไปจากภายในร่างกายของบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ และเพียงไม่นานก็หายไปทั้งหมด
ส่วนร่างของบุตรศักดิ์สิทธิ์นั้นค่อย ๆ เหี่ยวเฉาลง จนสุดท้ายกลายเป็นเพียงซากศพ แมวมารมายาคิดอยากจะไล่ตามร่างโปร่งแสงสีม่วง แต่ร่างโปร่งแสงสีม่วงนี้กลับพุ่งไปยังรอยแตกบนท้องฟ้าและหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“ไม่ต้องไล่ตามแล้ว” ลู่เฉินตะโกน
แมวมารมายาจึงทำได้เพียงล้มเลิกความคิด แต่มันกลับมองไปยังรอยแตกนั้นพลางพูดออกมาว่า “ประหลาดนัก ภายในรอยแตกนี้ เหตุใดจึงเต็มไปด้วยไอมาร!”
