บทที่ 333 บุกเข้าไปยังหอคอยเมฆาสงัด พบกับภาพที่ไม่ธรรมดา!
เถียนอวิ๋นเมิ่งตกตะลึงจนสีหน้าเปลี่ยนไป ทั้งยังคนก่นด่าลู่เฉินออกมา “เร็ว ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”
“เจ้าคิดว่า ข้าจะปล่อยเจ้าอย่างนั้นหรือ?” ชายหนุ่มยิ้มพลางมองนาง เถียนอวิ๋นเมิ่งจึงพูดขึ้นมาด้วยความโมโห “เจ้าคนชั้นต่ำ!”
“คนชั้นต่ำคือเจ้าหรือไม่?” เขายิ้มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ
เถียนอวิ๋นเมิ่งโมโหจนกัดฟันกรอด แต่เมื่อลู่เฉินเตรียมที่จะลากนางเข้ามา เรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น!
เห็นเพียงหมอกหนาวเย็นแผ่กระจายมาจากท้องฟ้า และเข้าล้อมรอบเถียนอวิ๋นเมิ่งผู้นี้ไว้ในทันที จากนั้นเถียนอวิ๋นเมิงก็หายตัวไป
ลู่เฉินขมวดคิ้วมุ่นขึ้นมา “เมื่อครู่นางยังอยู่ตรงนี้”
“อาจารย์ ผู้ใด?” หนานเหยาไม่เห็นผู้ใด ดังนั้นจึงเต็มไปด้วยความสับสน ลู่เฉินจึงกล่าวด้วยสีหน้าครุ่นคิด “วังเหมันต์สงัด นักบุญหญิง!”
“ว่าอย่างไรนะ?” หนานเหยามองไปรอบ ๆ
เขาจึงพูดต่อ “แต่ ไปแล้ว”
“ไปแล้ว?” หนานเหยาตกตะลึงขึ้นมา เพราะนางไม่สัมผัสถึงอันใดได้เลย แต่ลู่เฉินกลับแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา “ดูเหมือนว่า อาจจะต้องไปยังเยี่ยมชมวังเหมันต์สงัดเสียแล้ว!”
ก่อนจะออกไปนั้น ลู่เฉินมองไปยังภูตเฒ่าทั้งสี่ แต่ภูตเฒ่าทั้งสี่นั้นหวาดกลัวจนหนีออกไป ไม่กล้าแม้แต่จะอยู่ต่อ
ชายหนุ่มมองไปยังพวกขั้นก่อกำเนิดมากฝีมือที่ยังมีชีวิตอยู่ “พวกเจ้าไปสถานที่หนึ่งเสียก่อน”
“นายท่าน ไปที่ใดหรือ?” มีคนเอ่ยถามด้วยความสงสัย
