บทที่ 332 ในที่สุดก็ตีกลับมายังตนเองแล้ว!
วิญญาณของเถียนอวิ๋นเมิ่งที่ในลอยอยู่บนท้องฟ้านั้นก็พลันตกตะลึงขึ้นมา นางคิดเพียงแค่ต้องการให้ลู่เฉินตาย นางจึงเต็มไปด้วยความโหดร้ายอำมหิต ปล่อยให้บุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้นเกิดอาการบ้าคลั่งขึ้นมา
หนานเหยาที่อยู่ภายในค่ายกลกลับตกตะลึงขึ้นมา “อาจารย์ ท่านดูนั่น ร่างกายของเขาราวกับจะแตกสลายแล้ว”
ลู่เฉินย่อมต้องเห็นแน่นอน เพียงเห็นผิวหนังนั้นค่อย ๆ แตกออก ขณะเดียวกันมวลพลังบนร่างกายก็แข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น
ทว่าใครจะคาดคิดว่าชายหนุ่มเพียงแค่เผยรอยยิ้มประหลาดออกมาเท่านั้น “มาเถิด คอยดูว่าเขาหรือว่าค่ายกลวิญญาณผสมจะแข็งกว่ากัน!”
หนานเหยารู้สึกกังวลใจเล็กน้อย โดยเฉพาะเมื่อความแข็งแกร่งของบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
แต่ลู่เฉินกลับเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา “ดูหมกมุ่นเช่นนี้ก็ยิ่งสนุก”
หลังจากบุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้นแข็งแกร่งขึ้น เขาก็จ้องมองมายังลู่เฉินที่อยู่ภายในค่ายกล “เจ้าหนุ่ม ไปตายเสีย!”
เห็นเพียงอีกฝ่ายกางฝ่ามือทั้งสองออก ก่อนจะบังเกิด ‘คลื่น’ แสงสีทองขนาดใหญ่ขึ้น ทับซ้อนกันหลายชั้น และโจมตีไปยังค่ายกลนั้น!
ค่ายกลพลันเกิดการสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งขึ้นมา
ผู้คนที่อยู่ในค่ายกลหวาดกลัวขึ้นมา ต่างแปลกใจว่าเกิดเหตุใดขึ้น แต่ลู่เฉินให้ทุกคนพยายามปล่อยพลังออกมาโดยไม่ต้องสนใจเรื่องอื่น
คนเหล่านี้เพียงทำตาม จากนั้นค่ายกลนี้จึงมั่นคงขึ้นมาอย่างรวดเร
