บทที่ 331 นี่ก็คือจุดจบของพวกเจ้า!
เมื่อบุตรศักดิ์สิทธิ์ได้ยินคำพูดของหนานกงมู่แล้วจึงยิ่งออกแรงมากขึ้น แต่พวกเขาไม่รู้ว่าลู่เฉินได้พาหนานเหยาออกไปจากอีกด้านหน้าหนึ่งของค่ายกลแล้ว และใช้ ‘เคล็ดวิชาหมื่นลี้’ ในการหายตัวไป
…
ลู่เฉินและหนานเหยาปรากฏตัวอีกครั้งบริเวณปากถ้ำ และที่นั่นมีค่ายกลอยู่ค่ายหนึ่ง
เขาไม่ได้มองมัน แต่กลับพาหนานเหยาเข้าไปยังค่ายกลทันที
“อาจารย์ ที่นี่คือที่ใด?” หนานเหยาเอ่ยถามขึ้นมา ลู่เฉินจึงยิ้มพลางตอบกลับไปว่า “มีคนบอกข้าว่าที่นี่คือหอสมบัติของแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด”
“หอสมบัติ?”
“ใช่ เป็นสถานที่ที่พวกเขาเก็บของล้ำค่าไว้” ชายหนุ่มพยักหน้า แต่หนานเหยากลับตกตะลึงขึ้นมา “อาจารย์ เช่นนั้นสิ่งของที่นี่…?”
“จะนำไปก็ได้” ลู่เฉินตอบกลับเพียงสั้น ๆ ทำให้หนานเหยาสูดหายใจเข้าเต็มปอด “นี่จะไม่โหดร้ายไปหรือ?”
“ถ้าจะโทษ ก็ต้องโทษพวกเขาที่มายุ่งกับข้าก่อน!” ลู่เฉินยิ้มเย็นชา จากนั้นจึงทะลุผ่านค่ายกลเข้าไปยังด้านใน ก่อนจะพบกับสิ่งของล้ำค่าเต็มไปหมด และสิ่งของแต่ละอย่างล้วนมีพลังปราณที่หนาแน่น
ด้วยเหตุนี้พลังปราณภายในนี้จึงมากกว่าด้านนอกหลายเท่า
ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีเม็ดยาและสมุนไพรบางอย่างที่ถูกวางไว้ในกล่องอย่างดี และลู่เฉินได้ขนสิ่งของภายในนี้ออกไปทั้งหมด
“อาจารย์ มากมายเช่นนี้เลยหรือ?” เมื่อเห็นลู่เฉินนำสิ่งของใส่ไว้หลายถุง หนานเหยาจึงเอ่ยถามพลันเบิกตากว้าง แต่ชายหนุ่มเพีย
