บทที่ 330 ยืมพลังแล้วอย่างไร? ก็ทำร้ายข้าไม่ได้!
บุตรศักดิ์สิทธิ์กล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “แม้ว่าจะรายงานพวกท่านอาจารย์ ก็ต้องใช้เวลากว่าจะกลับมา แต่ตอนนี้…ไม่มีเวลาแล้ว!”
หลังจากที่ภูตเฒ่าพวกนั้นมองหน้ากัน ภูตเฒ่าไป๋ก็ถามอย่างสงสัย “แล้วเจ้ามีวิธีอันใด?”
หนานกงมู่มองไปที่บุตรศักดิ์สิทธิ์อย่างรอคอย “บุตรศักดิ์สิทธิ์ เจ้าต้องจัดการเจ้าหนุ่มนั่น”
“ใช้เคล็ดวิชาลับของแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด ต้องรบกวนเจ้าทั้งสี่แล้ว” บุตรศักดิ์สิทธิ์มองไปที่ภูตเฒ่าทั้งสี่ ภูตเฒ่าทั้งสี่เข้าใจบางอย่างขึ้นมาได้จึงพยักหน้า พวกเขาลุกขึ้นแล้วหยิบศิลาโปร่งใสออกมา
พลังของทั้งสี่พุ่งเข้าหาบุตรศักดิ์สิทธิ์ และบุตรศักดิ์สิทธิ์ก็ค่อย ๆ เลือนหายไป
ภูตเฒ่าทั้งสี่อ่อนแอมากจึงพากันนั่งลง
“บุตรศักดิ์สิทธิ์ เกิดอันใดขึ้น?” หนานกงมู่รู้สึกกังวลเมื่อเห็นบุตรศักดิ์สิทธิ์หายไป ขณะที่ภูตเฒ่าไป๋อธิบายว่า “ไม่ต้องกังวล เขาสบายดี!”
“แล้วเขาล่ะ?” หนานกงมู่อยากรู้ว่าบุตรศักดิ์สิทธิ์หายไปไหน ถึงอย่างไรนางก็ยังต้องการพึ่งบุตรศักดิ์สิทธิ์ในการจัดการกับลู่เฉิน
“หอคอยเมฆาสงัด!” ภูตเฒ่าไป๋ตอบ
“อันใดนะ? สถาน…ที่ลึกลับที่สุดในแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัด?” หนานกงมู่เบิกตากว้าง ขณะที่ภูตเฒ่าไป๋อธิบายว่า “ถูกต้อง เมื่อเขาไปถึงที่นั่น เขาสามารถยืมพลังจากหอคอยเมฆาสงัด แต่ต้องเอาพลังมาคืนภายในเวลาครึ่งชั่วยาม มิฉะนั้นจะถูกแว้งกัด แม้กระทั่งธาตุไฟเข้
